Γράφει η Πράξια Αρέστη
Όλα μπορούν μα αρχίσουν και να τελειώσουν σε μία μόνο νύχτα. Ειδικά οι έρωτες. Ειδικά αυτοί.
Κι εγώ εκείνη τη νύχτα αφέθηκα γνωρίζοντας ότι μάλλον θα ήταν η πρώτη και η τελευταία μας. Γνωρίζοντας ότι η καρδιά σου ήταν αλλού και θα ήμουν ίσως ακόμη μία περαστική.
Ίσως γι’ αυτό να μου πήρε και τόσο καιρό να αφεθώ και να σου ανοιχτώ. Γιατί δεν ήμουν σίγουρη αν θα μπορούσα μετά να το διαχειριστώ. Κι αν ήθελα κι άλλο από σένα;
Όμως, τελικά η επιθυμία νίκησε. Μάζεψα όλο μου το θάρρος και αγνόησα το καρδιοχτύπι και ξεκίνησα να ‘ρθω να σε βρω, σαν ήρωας που πήγαινε στη μάχη γνωρίζοντας πως μάλλον δε θα επέστρεφε ποτέ. Σε ήθελα τόσο, ας ήταν και για ένα βράδυ. Θα σε γευόμουν, θα σε ένιωθα, θα σε άγγιζα και η φαντασίωση θα γινόταν πραγματικότητα. Έστω και για λίγο. Εγώ κι εσύ θα ήταν κάτι που υπήρξαμε πραγματικά. Έστω και για μια μόνο νύχτα που δε θα ξεχνούσα ποτέ.
Και μετά θα χανόμουν και πάλι από τη ζωή σου, προτού δεθώ. Προτού προλάβω να σ’ αγαπήσω. Αυτό ήταν το σχέδιο και απέτυχε παταγωδώς.
Και είχα καταλάβει πως ήταν ένα σχέδιο που δύσκολα θα τηρούσα τη στιγμή που τα χείλη μου άγγιξαν τα δικα σου και χωρίς να θέλουν να ξεκολλήσουν είπαν, “ωπ, εδώ είμαστε. Ακριβώς εδώ”.
Την είχα πατήσει άσχημα και όλα για πρώτη φορά στη ζωή μου ήταν εκτός ελέγχου και γινόμουν όλο και πιο αδύναμη μέχρι που έγινες η μεγαλύτερη μου αδυναμία. Μέχρι που κυρίευσες όλο μου το είναι. Και σε ήθελα κι άλλο κι άλλο κι άλλο και περίμενα ότι μια μέρα θα σταματήσω να σε θέλω τόσο, όμως, σε κάθε μας συνάντηση σε ήθελα πιο πολύ.
Και προσπάθησα να φύγω και να σε διώξω πολλές φορές, κάθε φορά που με πλήγωνες και με άφηνες, κάθε φορά που δεν μπορούσα να διαχειριστώ όλα όσα ένιωθα, όμως, μακριά σου ο πόνος σου ήταν πάντα χειρότερος. Ανυπόφορος σωματικά και ψυχικά. Και σταματήσω να το παλεύω και συνέχισα να έρχομαι σε σένα και να είμαι ο ήρωας που συνέχιζε να πηγαίνει στη μάχη κάποτε λαβωμένος κάποτε δυνατός, όμως, πάντα γνωρίζοντας ότι κάθε φορά μπορεί να ήταν και η τελευταία του.
Και σκέφτηκα πολλές φορές ποιο είναι το πρόβλημα μου; Μέχρι που κατάλαβα ότι απλά σ’ αγάπησα.
Ναι, σ’ αγαπώ. Έγινες χωρίς να το καταλάβω το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, της ευτυχίας μου. Και έμαθα να σ’ αγαπώ για σένα, όχι μόνο για μένα. Δεν είμαι τέλεια, ακόμη μαθαίνω. Μαθαίνω να σ’ αγαπάω όπως αξίζει σε έναν άνθρωπο να αγαπιέται. Όπως αξίζει σε σένα αγαπηθείς.
Τελικά, ευτυχώς που εκείνη τη νύχτα ρίσκαρα. Κι ευτυχώς που εκείνη η νύχτα έγιναν πολλές. Κι ελπίζω να γίνουν ακόμη πιο πολλές γιατί ποτέ, όσο κι αν προετοιμάζω τον εαυτό μου να αντέξει, δε θα είμαι έτοιμη για την τελευταία μας νύχτα.
