Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Τώρα πια κατάλαβα ότι ο ένας και μοναδικός που κατάφερε να σταθεί όρθιος είναι μόνο ο εαυτός μου.
Τι και αν περνούσαν δίπλα μου “φωτοβολίδες” στιγμιαία;
Έσκασαν, έκαναν τον δικό τους θόρυβο και εξαφανίστηκαν εν ριπή οφθαλμού!
Δεν λυπήθηκα, έγινε ότι πιο όμορφο όταν ένιωσα την αλητεία να μετατρέπεται σε αλήθεια…
Εσύ στο κόσμο του γλυκόξινου κρασιού σου,και εγώ στην ασφάλεια της μοναξιάς μου,για λίγο, βλέπεις… κανένας που έχει φερθεί τίμια και ντόμπρα δεν έμεινε παντοτινά μονάχος.
Και δεν ξέρω τι σου αξίζει εσένα, ή σε όποιον μοιάζει σε εσένα, μα κανένα τραγούδι δεν γράφτηκε μάταια.
Από σένα πάντως έμαθα αρκετά…το πρώτο ήταν ότι η αξιοπρέπεια δεν κάνει όχι θόρυβο, μήτε κιχ…
Δεν φωνάζει, δεν εκδικείται, δεν παρακαλά.
Σου γυρίζει την πλάτη, χωρίς συζητήσεις άσκοπες.
Και κάποιοι άλλοι μπαίνουν στη ζωή σαν μια άλλη γλυκιά εποχή.
Δεν κρατάω κακία, βλέπεις η κάθε εποχή έχει τα δικά της καλά.
Η κακία είναι βάρος και οι άνθρωποι κουράζονται να την κουβαλάνε.
Κρατάω μόνο το μάθημα.
Μετά από δεκαετίες εγώ σε ονομάζω “πρόσκαιρο”.
Κι όταν τύχει και βρεθούμε ποτέ δεν θα έχω να σου αποδείξω τίποτα.
Οι αποδείξεις δίνονται μόνο στα σούπερ μάρκετ στις αμφισβητήσεις.
Εγώ απλώς θα είμαι ένας άνθρωπος που έμαθε να αγαπά τον εαυτό του περισσότερο.
Εσύ ήσουν η φωτοβολίδα.
Έλαμψες…μα έσβησες, έμεινε μόνο ένας κρότος, που χάθηκε κι αυτός.
