Γράφει η Λέλα Σακήλια
Κάποτε πρέπει κάποιος να ρισκάρει. Να μην υπολογίσει τις απώλειες. Εμείς το κάναμε. Και κερδίσαμε.
Είμαστε η απόδειξη.
Ότι ο έρωτας δεν είναι πάντα καταστροφή.
Ότι δεν τελειώνουν όλα με ένα «δεν γίνεται».
Ότι μερικές φορές, το μαζί θέλει θάρρος — και βήμα στο κενό.
Ρισκάραμε.
Όχι απλά να πληγωθούμε.
Ρισκάραμε να χαθούμε ο ένας μέσα στον άλλον.
Να σβήσουμε όσα ξέραμε.
Να ξαναφτιάξουμε απ’ την αρχή έναν τρόπο να υπάρχουμε, χωρίς να χανόμαστε.
Δεν ήταν εύκολο.
Δεν είχε εγγυήσεις.
Και δεν υπήρχε κανείς να μας πει αν άξιζε.
Μόνο εμείς. Μόνο αυτό που νιώθαμε.
Κι αυτό το «εμείς» έγινε χάρτης.
Οδηγός σε νύχτες που έμοιαζαν χωρίς φως.
Άγκυρα όταν όλα έμοιαζαν να μας παρασύρουν.
Ήταν ρίσκο.
Ναι.
Αλλά το ρίσκο αυτό, ήταν το μόνο που άξιζε.
Γιατί δεν κερδίσαμε μόνο ο ένας τον άλλον.
Κερδίσαμε τον εαυτό μας μέσα στον άλλον.
Χωρίς να μικρύνουμε. Χωρίς να αλλοιωθούμε.
Είμαστε η απόδειξη πως όταν ο έρωτας δεν φοβάται,
όταν δεν κάνει εκπτώσεις,
όταν δεν παζαρεύει…
μπορεί να τα κερδίσει όλα.
Ακόμα και το για πάντα.
Με τον δικό του τρόπο.
