Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Δεν μας χάρισαν τίποτα.
Ούτε εύκολες συνθήκες, ούτε σιγουριές, ούτε δρόμους στρωμένους.
Και το “μαζί” μας, δεν ήταν ροζ σύννεφο. Ήταν πεζοδρόμιο. Ήταν σκαμπανέβασμα. Ήταν ιδρώτας.
Το χτίσαμε απ’ το μηδέν.
Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο μας κατόρθωμα — όχι ότι είμαστε ακόμα μαζί,
αλλά ότι ξεκινήσαμε άδειοι και βρήκαμε τρόπο να γεμίσουμε ο ένας τον άλλον χωρίς να χαθούμε.
Ξαναμάθαμε τον εαυτό μας.
Πώς να μη φοβόμαστε την αλήθεια.
Πώς να μην κρυβόμαστε πίσω από “έτσι είμαι εγώ”.
Πώς να λυγίζουμε χωρίς να σπάμε.
Δουλέψαμε για αυτό.
Πόνεσε, μπλέχτηκε, ξέφυγε, σώπασε, επέστρεψε.
Και κάθε φορά που πήγε να ξεθωριάσει, το φέραμε πάλι πίσω.
Και ξέρεις γιατί αξίζει;
Γιατί δεν φοβηθήκαμε να γκρεμίσουμε ό,τι μάθαμε — προκειμένου να μείνουμε.
Γιατί το “μαζί” δεν είναι συμβόλαιο. Είναι επιλογή που ανανεώνεται κάθε μέρα.
Και επειδή κάναμε ό,τι κάναμε απ’ το μηδέν,
τώρα έχει βάρος.
Έχει ρίζες.
Έχει ιστορία.
Και πάνω απ’ όλα,
έχει εμάς —
όχι όπως ήμασταν στην αρχή.
Αλλά όπως φτιάξαμε τον εαυτό μας για να χωρέσει μέσα σε αυτό το μαζί.
