Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν άνθρωποι καλόπιστοι. Ξέρετε, από εκείνους που αν τους έλεγες καλημέρα δεν κοίταζαν έξω να δούνε αν είναι μέρα ή νύχτα αλλά πίστευαν πως για να τους λες καλημέρα έτσι θα είναι και δε χρειάζεται να το διπλοτσεκάρουν.
Στην πορεία πιστέψαν κι άλλες δηλώσεις που τις θεωρούσαν αξιώματα. Από εκείνα που δεν αμφισβητείς ποτέ και τα θεωρείς δεδομένα σαν να έχουν ήδη γίνει. Σε αυτή την κατηγορία συμπεριλαμβάνονται κι εκείνους τους ανθρώπους, φίλους, συντρόφους που με στόμφο ανακοίνωναν πως θα είναι για πάντα δίπλα τους ό,τι κι αν συμβεί κι αυτοί το είχαν για βέβαιο αφού τίποτα δεν έδειχνε πως χρειάζεται να υπάρχουν αμφιβολίες στον αέρα.
Και ήρθαν τα δύσκολα, οποιασδήποτε φύσεως, και ενώ πίστευαν ότι έχουν τουλάχιστον κάποιον σταθερό κάβο να μιλήσουν, να αναλύσουν, να ζητήσεις μια ανάσα αισιοδοξίας ή και μια λύση βρε αδερφέ αυτοί οι «θα είμαι για πάντα δίπλα σου» όχι μόνο έγιναν μπουχός αλλά εξαφανίστηκαν εν ριπή οφθαλμού και χωρίς καμιά αιτιολογία.
Στην αρχή ήταν ο περιορισμένος χρόνος, μετά εμφανίστηκαν πολλές υποχρεώσεις και στη συνέχεια το ένα έφερε το άλλο κι αφού εκείνοι δε τους ήθελαν μία φορά οι άλλοι δε τους ήθελαν δέκα φορές. Και κάπου εκεί έγιναν καχύποπτοι, κυνικοί, απαισιόδοξοι και απολύτως κλειστοί σαν χαρακτήρες για να μπορέσουν να διαφυλάξουν, κυρίως, την ψυχική ισορροπία.
Λένε πως αυτό που μάς πληγώνει είναι οι προσδοκίες μας από τους άλλους κι έχουν δίκιο. Αλλά το να έχεις προσδοκίες από αυτούς που θεωρείς δικούς σου ανθρώπους, είναι παράλογο; Στην τελική αν δεν έχεις προσδοκίες από εκείνους που δηλώνουν αυτοβούλως πιστοί στην οποιαδήποτε σχέση σας υπάρχει πιθανότητα να έχεις από αγνώστους;
Και η ζωή προχωράει και οι εντελώς άγνωστοί σου έγιναν περισσότερο δικοί σου άνθρωποι από οποιονδήποτε δήλωνε πως θα είναι δίπλα σου για πάντα και κάπου εκεί ξεκινάς να ξαναπιστεύεις στις ανθρώπινες σχέσεις, στην ειλικρίνεια και στην διαλλακτικότητα. Αφήνεις για λίγο στην άκρη τον κυνισμό και την καχυποψία μέχρι την επόμενη φορά.
Γιατί αυτή είναι η ζωή και κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να είναι δικός σου ακόμη κι αν έχτε υπογράψει συμβόλαιο. Αλλά τι να κάνεις τις φιλίες και τους έρωτες αν δεν μπορείς να βασιστείς έστω και σε ένα τηλεφώνημα στις τρεις η ώρα το πρωί για να πεις απλά τον πόνο σου και αυτό που σε προβληματίζει; Γιατί στα απλά μετριέσαι και στα δύσκολα επιβεβαιώνεσαι.
Αν γίναμε κι εμείς ένας από τους «θα είμαι για πάντα δίπλα σου» που έγιναν φάντασμα στη ζωή του άλλου το λιγότερο που θα έπρεπε να είχαμε κάνει θα ήταν η εξήγηση στα ίσια και σταράτα.
Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να διαπιστώσεις πως τελικά δε σου κάνει κάποιος για φίλος, σύντροφος ή γνωστός. Αλλά αν δηλώνεις το «για πάντα» θα πρέπει να μπορείς και να το υποστηρίξεις. Άλλωστε κανείς δε στο ζήτησε. Μόνος σου το υποσχέθηκες.
