Γράφει η Jinxie Jinx
Προσπαθώ να προσδιορίσω το τι ήσουν. Τι ρόλο έπαιξες στη ζωή μου. Ξέρεις που κατέληξα;
Ήσουν ένας συγγραφέας της δεκάρας. Το σ’ αγαπώ σου ήταν απλώς ένας πρόχειρος επίλογος.
Ένας άνθρωπος που έδωσε μία και διέλυσε όλα όσα χτίζαμε.
Από φόβο; Από δειλία; Από ανικανότητα να νιώσεις; Από τι; Απάντησε μου.
Τι ήταν αυτό που ήταν πιο δυνατό από την θέληση σου να με κρατήσεις τη ζωή σου;
Αυτό που ενώ με έβλεπες να φεύγω δεν είπες μείνε εδώ; Και την τελευταία στιγμή το μόνο που σε άκουσα να λες ήταν σ’ αγαπώ. Αυτό θεωρείς εσύ αγάπη;
Σε ποιο διεστραμμένο σύμπαν το να τσακίζεις στον άνθρωπο σου λέγεται αγάπη; Σε ποια θρασύδειλη κοινωνία λες σ’ αγαπώ στον άνθρωπο που μόλις πριν ένα λεπτό σκότωσες εν ψυχρό; Λυπάμαι μα το μόνο που νιώθω είναι οίκτος.
Σε λυπάμαι με όλη μου την ψυχή. Εγώ μπορεί να πόνεσα, να πληγώθηκα, μα θα περάσει. Εσύ θα πονάς καθημερινά. Ξέρεις γιατί; Εγώ κάθε μέρα θα σκέφτομαι πως με πρόδωσε ένας άνθρωπος που δεν το άξιζα.
Εσύ θα πονάς γιατί άφησες να φύγει ο μόνος άνθρωπος που σου έδειξε τι θα πει αγάπη. Γι’ αυτό πάρε το αγαπώ σου, και κράτησε το γιατί ίσως σου χρειαστεί ένα κουρέλι κάποια μέρα.
