Blog

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου.

Αρχές Αυγούστου ήταν θυμάμαι όταν το τηλέφωνο χτύπησε αργά το βράδυ και ξαφνικά το καλοκαίρι έγινε από λαμπερό και ζεστό, κατάχλωμο και κρύο. Αρχές Αυγούστου ήταν όταν άκουσα το χειρότερο νέο στη μέχρι τώρα ζωή μου. 18 χρόνια μετρούσα τότε και όλα έβαιναν καλώς. Και εκείνο το Αυγουστιάτικο βράδυ κάπως άλλαξαν τα πράγματα.

Θυμάμαι  τις αγκαλιές σου, αυτές τις αρκουδίσιες, τις  γεμάτες. Αυτές που δεν ήθελες να φύγεις από μέσα τους. Θυμάμαι τα αστεία σου και τα πειράγματα σου, πως μου χαμογελούσες και γελούσαν μαζί και τα μάτια σου. Θυμάμαι που με πείραζες για το φουντωτό του μαλλιού μου και κάθε τόσο μου έλεγες να πάω να τα κόψω. Θυμάμαι πως άνοιγες τα χέρια σου όποτε με έβλεπες και εγώ έτρεχα για να πέσω στο καταφύγιο της αγκαλιάς σου.

Δεν σε έβλεπα συχνά κι όμως ήσουν ο αγαπημένος μου. Μαζί σου έκανα τα πρώτα μου βήματα. Από εσένα στον μπαμπά και πάλι πίσω. Νεραϊδάκι σου με αποκαλούσες και εγώ έκανα σαν 3 χρονών παιδάκι κι ας ήμουν πατημένα 17. Θυμάμαι ακόμα πόσο σφιχτά με αγκάλιαζες όταν επέστρεφες τον χειμώνα από το νησί και πόσο λαχταρούσα να σε δω.

Θυμάμαι λίγα πράγματα. Δεν θυμάμαι πολλά καθώς όλες μου οι στιγμές μαζί σου ήταν όταν ήμουν μικρή και η μνήμη μου δεν βοηθάει. Θυμάμαι λίγα γιατί το τελευταίο διάστημα δεν σε έβλεπα συχνά.

Το παράπονό μου όμως είναι πως δεν σε χόρτασα. Ήθελα κι άλλο χρόνο. Ήθελα να είσαι στο γάμο μου, χρόνια μετά, χαρούμενος και περήφανος για την ανιψιά σου. Ήθελα να σε βλέπω να γελάς και να χαρίσεις και στα δικά μου παιδιά τις υπέροχές σου αγκαλιές. Ήθελα να είσαι παρών όταν με το καλό θα πάρω το πτυχίο μου.

Βλέπεις όμως, όταν κάνουμε σχέδια κάποιος από εκεί πάνω γελάει. Και γελάει πολύ. Γιατί εκείνος έχει τα δικά του σχέδια. Και δεν σου δίνει καν ένα σημάδι. Μία προειδοποίηση. Έχει τα δικά του σχέδια και τίποτα δεν τα ανατρέπει. Και όλα γίνονται τόσο ξαφνικά. Όλα διαλύονται ως δια μαγείας ένα βράδυ, μέσω ενός τηλεφώνου. Και η ήρεμη νύχτα μετατρέπεται σε εφιαλτική.

Δεν θυμάμαι πολλά από εκείνες τις ημέρες. Δεν θέλω να θυμάμαι. Δεν θέλω καν να το σκέφτομαι. Θέλω να σε έχω στο μυαλό μου όπως ήσουν. Χαμογελαστός, με την τεράστια αγκαλιά σου που με εγκλώβιζε ολόκληρη και που δεν μπορούσα να ανασάνω αλλά αποτελούσε το καλύτερο κομμάτι της ημέρας μου όταν σε έβλεπα.

Θέλω να σε θυμάμαι με τα χαμογελαστά σου μάτια, τα υπέροχα φαγητά σου και το μοναδικό σου χιούμορ. Θέλω να σε θυμάμαι όπως σε ήξερα. Επιλέγω να μην σκέφτομαι πως έχεις φύγει για πάντα. Επιλέγω να σκέφτομαι πως ταξιδεύεις. Ναι! Αυτό κάνεις. Ταξιδεύεις. Σε μέρη μακρινά, εξωτικά και όμορφα. Σε μέρη με θάλασσα – μιας και τη λάτρευες. Σε μέρη με όμορφους και καλούς ανθρώπους σαν εσένα, με ανθρώπους που εκτιμούν το καλό φαί όπως εσύ και απολαμβάνουν την καλή παρέα δίχως να λογαριάζουν τα χρήματα.

Σε σκέφτομαι σε κάποιο φουσκωτό επάνω να απολαμβάνεις τον ήλιο και τη θάλασσα, χαμογελώντας με ευχαρίστηση.

Ξέρεις, καμιά φορά κοιτάω τον ουρανό και νιώθω ότι με βλέπεις. Σε νιώθω να μου χαμογελάς και χαμογελάω και εγώ, και έπειτα από λίγο νιώθω τρελή που κάθομαι και χαμογελάω στα σύννεφα και στα αστέρια. Όμως το ξέρω. Το ξέρω ότι είσαι εκεί και με προσέχεις. Με προσέχεις με τον μοναδικό σου τρόπο. Και ξέρω πως μου χαμογελάς και εσύ από εκεί πάνω. Δεν σε ξεχνάω. Κι αν κάποια μέρα ξεχνιέμαι δεν είναι επειδή το θέλω είναι επειδή δεν μπορώ να το καταλάβω. Δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω.

Κάποια πράγματα δεν είναι στο χέρι μας. Κάποια πράγματα απλώς συμβαίνουν. Και αυτό συνέβη. Σε τόσο λάθος χρόνο. Σε τόσο λάθος στιγμή. Με τόσο λάθος τρόπο. Όμως συνέβη και δεν μπορεί να αλλάξει. Δυστυχώς! Η ζωή συνεχίζεται όμως για αυτό και εγώ κρατάω όλα όσα θέλω να θυμάμαι από εσένα, όλη την αγάπη που μου χάρισες και προχωράω μπροστά και ξέρω πως σε κάθε μου βήμα θα είσαι εκεί, ακούραστος φρουρός να με προσέχεις και να με προστατεύεις. Θα είσαι εκεί σε κάθε μου στραβοπάτημα και θα μου δίνεις δύναμη να μην το βάλω κάτω, να σηκώσω το κεφάλι και να προχωρήσω μπροστά. Και τότε θα ξέρω, θα ξέρω πως παρόλο που δεν είσαι δίπλα μου θα είσαι πάντα εδώ, δεν θα φύγεις ποτέ γιατί δεν θα ξεχαστείς ποτέ.

Σε αγαπώ και σε σκέφτομαι, το νεραϊδάκι σου!

LoveLetters

BY:

Angelakamp1997@gmail.com

Τα παραθυρια που επιλεγουμε, εχουν σημασια!