Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος
Σε έναν κόσμο που κυριαρχεί η αναισθησία και το βόλεμα, που οι σχέσεις βασίζονται πλέον στις γνώμες των άλλων, θαρρείς και έχουν γνώση για την γνώμη τους, που έμαθες να παραμελείς την φωνή της καρδιάς σου, που έμαθες να ακολουθείς την άποψη της δήθεν λογικής του χαοτικού σου νου απλά και μόνο επειδή το χάος σου μοιάζει οικείο, το να βγάζεις συναίσθημα είναι παλιομοδίτικο, δηλώνω ένοχος.
Ναι, είμαι αυτός που σκαρφαλώνει ακόμα μπαλκόνια κρατώντας ένα τριαντάφυλλο για να σε δει να χαμογελάς.
Ναι, είμαι αυτός που θα έρθει τρέχοντας όσο μακριά κι αν είσαι, για να σε πάρει αγκαλιά μόνο και μόνο επειδή είχες μια κακή μέρα.
Ναι, είμαι στοργικός, βγάζω συναίσθημα και δεν θα δώσω εξηγήσεις για τίποτα και σε κανέναν.
Το μικρό παιδί μέσα μου δεν θα μεγαλώσει ποτέ, γιατί σιχαίνεται την κατάντια και την συνήθεια. Όποιος δεν μπορεί να διαβάσει την αγάπη στα μάτια μου και το ενδιαφέρον στις πράξεις μου, δεν έχει καμία θέση στην καρδιά μου. Δεν έχει καμία θέση στην ζωή μου και στον μικρό μου κύκλο με αυτούς που η αλληλοκατανόηση είναι απλά και ένα μόνο βλέμμα.
Το να προσπαθώ να διορθώσω κάτι το οποίο δεν έσπασα εγώ ήταν μέρος της ζωής μου, γιατί ξέρω… ξέρω πως είναι να σπας και να μην υπάρχει κανένας εκεί, όχι να διορθώσει τα δικά σου σπασμένα, απλά να σου χαϊδέψει την πλάτη και να σκύψει το κεφάλι μαζί σου μέχρι να περάσει.
Η διαφορά μας λοιπόν είναι νοητική. Δεν έχει να κάνει με καμία χιλιομετρική ή ηλικιακή διαφορά.
Η τελευταία μου πράξη αγάπης λοιπόν είναι να σταματήσω να προσπαθώ να διορθώσω κάτι το οποίο δεν έσπασα εγώ. Το έχω κάνει ήδη αυτό και πίστεψε με πονάει.
