Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
“Ο πιο όμορφος άντρας του κόσμου είναι ο δικός μου”, του ψιθύρισε μ’ εκείνο το χαμόγελο που λιώνει μέχρι και πέτρες.
“Εσύ με κάνεις όμορφο”, της απάντησε, κι ένιωσε την καρδιά του να παίρνει μια πολύ βαθιά ανάσα.
Κι έγινε τότε εκείνο το μικρό θαύμα, που οι άλλοι το βαφτίζουνε “έρωτα”. Μα αυτοί οι δυο το φωνάζουνε με τα μικρά τους ονόματα, κι ενώνουνε ακριβώς το ίδιο. Έρωτα ρε φίλε!
Μέσα στο βλέμμα της, εκεί που χωράνε όλα τα αύριο, εκείνος είδε τον εαυτό του ξανά παιδί.
Άφοβο.
Καθαρό.
Ξυπόλητο να τρέχει σε έναν χωμάτινο δρόμο που οδηγεί κατευθείαν σε ένα τρυφερό “σ’ αγαπάω”.
Μεγάλωνε σε έναν κόσμο που μετράει την αξία σε νούμερα, κιλά, ευρώ και σε ψεύτικα μπράβο.
Όμως, ένα φιλί της στα χείλη του έσβησε με τη μιας όλα τα αθροίσματα, τον έβγαζε απ’ τις μάσκες και τον άφησε γυμνό, μα ποτέ πια άλλο μόνο του.
Γιατί τώρα είχε ένα βλέμμα δικό της να χωρέσει στις ρωγμές του.
Χέρια δικά της να ακουμπήσει τις πληγές του.
Και μια παρόμοια ανάσα, για να κουμπώσει τους φόβους και να τους κάνει τραγούδι.
Γιατί αυτή δεν του είπε ποτέ “άλλαξε για μένα”, του είπε “φτιάξε το όνειρό σου, κι άσε με απλά να είμαι εκεί”.
Κι εκείνος, που είχε μάθει να πατάει φρένο πριν καν πιάσει τιμόνι, πάτησε για πρώτη φορά τέρμα το γκάζι.
Όχι για να τη θαμπώσει, μα για να της δείξει πως όταν η καρδιά πιάνει φωτιά, ο κόσμος γίνεται αλλιώτικος. Γίνεται παραλία Αυγούστου, ζεστή άμμος, τζιτζίκια κι αλμύρα που κολλάει στο δέρμα, σαν υπόσχεση.
Τότε κατάλαβε πως ο άντρας που κοιτάζει τον εαυτό του μέσα απ’ τα μάτια μιας γυναίκας που τον πιστεύει, γίνεται γίγαντας. Όχι για να σηκώσει βάρη, για να σηκώσει ευτυχία.
Γίνεται πιο ψηλός για να σκύβει και να την αγκαλιάζει καλύτερα.
Πιο δυνατός για να κουβαλάει τα όνειρά τους.
Πιο όμορφος, γιατί η ψυχή φοράει το ωραιότερό της κουστούμι, αδερφέ μου, μόνο όταν αγαπάει.
Κι αν ποτέ τον ρωτήσεις πώς γίνεται κάποιος “ο πιο όμορφος άντρας του κόσμου”, θα σου χαμογελάσει πονηρά, θα σου δείξει εκείνη. Την μία του.
Θα σου πει το όνομά της, θα σε βάλει να ακούσεις τον τρόπο που του μιλάει.
Και θα σου πει “να, έτσι γίνεσαι όμορφος”.
Γιατί, σε έναν κόσμο γεμάτο καθρέφτες, η ομορφιά μετριέται μόνο σε αντανακλάσεις αγάπης κι όχι σε αθροίσματα αριθμών.
