Γράφει ο Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου
Μεγάλη διαφορά.
Στο είπαν ποτέ; Ή μήπως το μπερδεύεις ακόμα;
Μου μιλάς για εκείνη, για τα βράδια που γελούσατε, για τις στιγμές που έμοιαζαν σαν να σταματούσε ο χρόνος. Για το άγγιγμά της, για τον τρόπο που σε κοιτούσε σαν να ήσουν ο κόσμος της.
Μου μιλάς για τη ζωή σου με εκείνη.
Αλλά δεν μου μιλάς για εκείνη.
Και ξέρεις γιατί;
Γιατί αυτό που σου λείπει δεν είναι αυτή. Είναι το πώς ένιωθες δίπλα της.
Δεν είναι τα λόγια της, είναι ο τρόπος που έκανε τον κόσμο να μοιάζει πιο όμορφος. Δεν είναι η παρουσία της, είναι η απουσία εκείνης της αίσθησης πως ήσουν αρκετός, πως σε διάλεξε, πως υπήρχε ένας άνθρωπος που σε έκανε να νιώθεις δυνατός ακόμα και όταν όλα πήγαιναν στραβά.
Μεγάλη διαφορά, έτσι δεν είναι;
Γιατί αν σου έλειπε εκείνη, θα σου έλειπε και με τα δύσκολά της. Με τις αδυναμίες της, με τις στιγμές που σε εκνεύριζε, με τις φορές που δεν σε καταλάβαινε.
Αλλά αυτά τα ξεχνάς.
Θυμάσαι μόνο το καλό. Μόνο το φως. Μόνο εκείνες τις στιγμές που σε έκανε να νιώθεις ολόκληρος.
Και αυτό δεν είναι αγάπη. Αυτό είναι νοσταλγία.
Νοσταλγείς τον εαυτό σου δίπλα της. Το ποιος ήσουν, το πώς σε έκανε να νιώθεις, το πώς έβλεπες τον κόσμο μέσα από τα μάτια της.
Όμως να σου πω κάτι;
Αυτός ο εαυτός σου δεν χάθηκε μαζί της.
Αυτός ο εαυτός σου υπάρχει ακόμα. Κάπου μέσα σου. Και δεν χρειάζεται να στηριχτεί σε μια ανάμνηση για να ξαναγεννηθεί.
Γιατί, στο τέλος, δεν μας λείπουν οι άνθρωποι. Μας λείπουν οι εκδοχές του εαυτού μας που ζήσαμε μαζί τους.
Και αυτές μπορούμε να τις ξαναβρούμε.
Αρκεί να σταματήσουμε να ψάχνουμε πίσω. Και να κοιτάξουμε μπροστά.
