Γράφει η Αντωνία Χατζηγιάννη
Μου είπες “θέλεις”; Σου είπα “θέλω”. Και ξεκινήσαμε.
Δεν υπήρξε κανένα σχέδιο, καμία στρατηγική. Δεν υπήρχαν δεύτερες σκέψεις, ούτε λίστες με “πρέπει” και “μη”. Ήταν μια ερώτηση, τόσο απλή, που όμως έκρυβε μέσα της τα πάντα. “Θέλεις;”
Στάθηκες απέναντί μου και με ρώτησες, χωρίς φανφάρες, χωρίς εντυπωσιασμούς. Μόνο μια μικρή, ειλικρινής ερώτηση που έμοιαζε να περιμένει για χρόνια την απάντησή της. Και εγώ; Δεν δίστασα ούτε στιγμή. “Θέλω.” Μια λέξη, δυνατή, σχεδόν απελευθερωτική. Και έτσι, ξεκινήσαμε.
Δεν χρειάζονται πολλά για να ξεκινήσει κάτι αληθινό.
Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια ή βαρύγδουπες υποσχέσεις. Μόνο δυο άνθρωποι που τολμούν. Που λένε “θέλω” χωρίς να κρατούν τίποτα πίσω. Που δεν φοβούνται να βγουν από το ασφαλές καταφύγιο της μοναξιάς τους για να δοκιμάσουν να φτιάξουν κάτι μαζί.
Και εμείς; Δεν είχαμε εγγυήσεις. Δεν είχαμε χάρτες για το πού θα πάμε. Είχαμε μόνο τη δική μας απόφαση. Τη δική μας τόλμη να πούμε αυτό το “θέλω” που έμοιαζε τόσο απλό, αλλά ήταν το πρώτο βήμα για όλα όσα θα ζούσαμε.
Ήξερες τι ρωτούσες;
Ήξερες πως όταν ρωτάς “θέλεις;” δεν παίρνεις μόνο μια λέξη για απάντηση. Παίρνεις έναν άνθρωπο ολόκληρο. Με τις αδυναμίες του, τις ανασφάλειες, τους φόβους, τα όνειρά του. Παίρνεις όλα όσα κουβαλάει. Και εμένα, εκείνη τη στιγμή, δεν με ένοιαζε τίποτα από αυτά. Γιατί το “θέλω” μου ήταν μεγαλύτερο από κάθε φόβο, από κάθε σκιά που θα μπορούσε να μας κρατήσει πίσω.
Δεν ξέραμε πού πάμε, αλλά ξέραμε ότι πάμε μαζί.
Και αυτό ήταν αρκετό. Δεν μετρούσαμε τα βήματά μας, δεν σχεδιάζαμε το αύριο. Ζούσαμε το τώρα, γιατί το τώρα ήταν το μόνο που χρειαζόταν. Ήταν οι νύχτες που γελούσαμε μέχρι το ξημέρωμα, οι σιωπές που δεν μας τρόμαζαν, οι στιγμές που δεν χρειαζόμασταν τίποτα άλλο εκτός από εμάς.
Ξεκινήσαμε χωρίς βαριές υποσχέσεις.
Μόνο με μια συμφωνία: να είμαστε ειλικρινείς. Να ζήσουμε αυτό που έχουμε χωρίς να προσπαθήσουμε να το κάνουμε κάτι άλλο. Και ξέρεις τι; Αυτή η ειλικρίνεια ήταν που έκανε το “θέλω” μας να μετράει.
Δεν ήταν τέλειο, αλλά ήταν αληθινό.
Γιατί το “θέλω” δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν δυσκολίες. Σημαίνει ότι θα είσαι εκεί, ακόμα και όταν τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Ότι δεν θα φύγεις όταν ο δρόμος γίνεται ανηφορικός. Και εμείς; Το καταφέραμε. Ήμασταν εκεί, μαζί, να παλεύουμε για κάτι που άξιζε.
Μου είπες “θέλεις”; Σου είπα “θέλω”. Και ξεκινήσαμε.
Δεν ξέρω αν φτάσαμε στον προορισμό μας. Δεν ξέρω αν οι δρόμοι μας θα είναι για πάντα παράλληλοι. Αλλά ξέρω πως το ταξίδι μας ήταν δικό μας. Ήταν αληθινό, γεμάτο από στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Και αν ξαναρχίσει η ίδια ερώτηση, ξέρεις την απάντησή μου. “Θέλω.” Γιατί, μερικές φορές, το μόνο που χρειάζεσαι για να ξεκινήσεις είναι το θάρρος να πεις αυτή τη μικρή, μα τόσο δυνατή λέξη.
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
