Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Δεν μου κάνουν οι αγκαλιές που περίσσεψαν, ούτε τα χάδια που μοιράστηκαν για να σωθεί μια σιωπή. Δεν σε θέλω μισή, ούτε μοιρασμένη. Αν είναι να σε κρατήσω, θέλω να σε κρατήσω ολόκληρη. Όχι όταν βολεύει, όχι όταν δεν έχεις πού αλλού να σταθείς.
Ξέρω καλά τι θα πει «περίσσευμα». Είναι όταν δίνεις αλλού τον παλμό σου και σε μένα αφήνεις μόνο τη σκιά. Όταν χαμογελάς με κάποιον άλλον και σε μένα φέρνεις την κούραση. Μα εγώ, δεν γεννήθηκα για δεύτερη επιλογή. Δεν θέλω να μετριέμαι στις λίστες σου, δεν θέλω να είμαι ο άνθρωπος που θυμάσαι μόνο όταν όλα τα άλλα έχουν τελειώσει.
Γυναίκα, άκουσέ με. Δεν ζητάω μεγάλα λόγια, ζητάω αλήθεια. Ζητάω να με θες με την ίδια ένταση που σε θέλω. Να καίγεσαι να βρεθείς στην αγκαλιά μου, όχι να χάνεσαι στις σκέψεις για το αν άξιζα. Γιατί αν είναι να ζω με μισά, προτιμώ να φύγω. Προτιμώ να πονέσω από την αλήθεια, παρά να ζήσω βολεμένος στο ψέμα.
Οι άνθρωποι συχνά βολεύονται σε μισές αγάπες. Λένε «έτσι είναι η ζωή» και κάνουν εκπτώσεις στα συναισθήματά τους. Μα εγώ δεν γεννήθηκα για τις εκπτώσεις. Θέλω τη φωτιά, το άγριο πάθος, τη βεβαιότητα ότι όταν με κοιτάς δεν υπάρχει κανείς άλλος μέσα σου. Θέλω να νιώθω πως είμαι ο ένας και μοναδικός, όχι ένας ακόμα που στάθηκες δίπλα του για να περάσει η ώρα.
Κι αν δεν μπορείς να μου το δώσεις αυτό, κράτα τα όλα για σένα. Γιατί εγώ θα περιμένω τη γυναίκα που θα έρθει με ολόκληρη την ψυχή της, που θα δώσει την αγκαλιά της σαν να είναι η πρώτη και η τελευταία. Όχι περίσσευμα. Όχι μισόλογα. Μόνο ολόκληρη.
