Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Στο υπόσχομαι, θα με θυμάσαι. Όχι για όσα ζήσαμε απλά, αλλά για όλα εκείνα που δεν θα ξανανιώσεις με κανέναν άλλον. Για τις νύχτες που σε κοίταξα σαν να ήσουν η μόνη γυναίκα στον κόσμο. Για τα χέρια που σε κράτησαν όχι από συνήθεια, αλλά από ανάγκη. Για τη φλόγα που έβαλε φωτιά στο κορμί σου και δεν έσβησε ποτέ.
Δεν είμαι τέλειος, ποτέ δεν ήμουν. Μα ό,τι σου έδωσα, το έδωσα αληθινά. Χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς μισές αλήθειες. Έμαθες πώς είναι να σε διεκδικούν με λύσσα, να σε ποθούν με ολόκληρη ψυχή. Κι αυτό, πίστεψέ με, δεν θα το βρεις εύκολα. Οι περισσότεροι θα σου δώσουν μισό βλέμμα, μισή αγκαλιά, μισό «σ’ αγαπώ». Εγώ σου έδωσα τα πάντα, ακόμα κι όταν ήξερα ότι μπορεί να τα χάσω.
Και ξέρεις ποια είναι η αλήθεια; Δεν χρειάζεται να γυρίσεις για να με δικαιώσεις. Θα το κάνει η ίδια σου η ζωή. Όταν κοιτάς έναν άλλον και θα λείπει εκείνη η σπίθα. Όταν θα ξυπνάς δίπλα του και θα σου φαίνεται «αρκετός», αλλά ποτέ «ο ένας». Όταν θα συνειδητοποιήσεις ότι κανείς δεν θα σε αγγίξει όπως εγώ, κανείς δεν θα σε κάνει να νιώσεις τόσο γυναίκα όσο εγώ.
Δεν γράφω αυτές τις λέξεις για εκδίκηση, ούτε για να σε πονέσω. Τις γράφω γιατί ξέρω ότι θα έρθει η στιγμή που θα καταλάβεις. Κάποιοι άνθρωποι είναι μοναδικοί, και δεν αντικαθίστανται. Εγώ ήμουν ένας από αυτούς. Κι όσο κι αν προχωρήσεις, όσο κι αν γεμίσεις τη ζωή σου με πρόσωπα, η μνήμη μου θα είναι πάντα εκεί.
Στο υπόσχομαι, θα με θυμάσαι. Γιατί όσα ένιωσες μαζί μου δεν ήταν απλά στιγμές. Ήταν ζωή.
