Γράφει η Κατερίνα Ανδριανού
Δεν με ξεγελάνε τα ψεύτικα χαμόγελα, όσο κι αν τα προσπαθήσεις. Ξέρω να τα ξεχωρίζω πια. Τα έχω δει αρκετά, τα έχω ακούσει, τα έχω νιώσει. Είναι αυτά τα χαμόγελα που σταματάνε στη γωνία των χειλιών, αλλά ποτέ δεν φτάνουν στα μάτια. Αυτά που μοιάζουν λαμπερά, αλλά αν τα κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, είναι πιο κρύα κι από χειμωνιάτικη βραδιά.
Μην προσπαθείς άλλο. Το να χαμογελάς ψεύτικα σε μένα είναι σαν να προσπαθείς να καλύψεις τον ήλιο με τα χέρια σου. Το βλέπω. Το νιώθω. Η αλήθεια σου βρίσκεται στις παύσεις, στις ανάσες που κόβεις απότομα, στα βλέμματά σου που αποφεύγουν το δικό μου. Και ξέρεις κάτι; Όσο κι αν προσπαθείς, αυτά τα ψεύτικα χαμόγελα δεν μπορούν να κρύψουν την αλήθεια. Γιατί τα χαμόγελα που προσπαθείς να φορέσεις είναι η απόδειξη ότι δεν μπορείς να είσαι αληθινός.
Δεν τα αντέχω. Όχι επειδή με πληγώνουν, αλλά επειδή με θυμώνουν. Γιατί τα ψεύτικα χαμόγελα είναι η εύκολη λύση. Είναι η απόπειρα να καλύψεις όσα δεν τολμάς να πεις, όσα δεν αντέχεις να παραδεχτείς. Είναι το «δεν σε νοιάζει αρκετά» ντυμένο με μια υποκρισία που ούτε καν καταφέρνει να πείσει.
Κι εγώ; Εγώ είμαι αλλιώς. Δεν τα θέλω τα ψεύτικα. Θέλω την αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι. Θέλω τα χαμόγελα που γεννιούνται από μέσα, που φωτίζουν μάτια και ψυχές, που δεν χρειάζονται καμία προσπάθεια για να υπάρξουν. Θέλω την ειλικρίνεια, ακόμα κι αν πονάει. Γιατί αν κάτι δεν είναι αληθινό, δεν με αφορά.
Οπότε, μην κουράζεσαι άλλο. Μην σπαταλάς τον χρόνο σου με ψεύτικα χαμόγελα και ανούσιες μάσκες. Αν δεν μπορείς να είσαι αληθινός, καλύτερα να μην είσαι καθόλου. Γιατί εγώ δεν ξεγελιέμαι. Δεν θέλω τίποτα λιγότερο από το αληθινό. Κι αν αυτό δεν μπορείς να το δώσεις, τότε δεν έχεις θέση στη ζωή μου. Τόσο απλά.
