Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Το χειρότερο δεν είναι όσα ειπώθηκαν ή όσα έγιναν μεταξύ σας.
Είναι όταν βλέπεις ξένα χέρια να αγκαλιάζουν όσα ακούμπησαν τα δικά σου. Εκείνη τη στιγμή όλα σπάνε μέσα σου, κάθε φιλί που γεύτηκες γίνεται δηλητήριο και σε σκοτώνει αργά από μέσα.
Καμία λέξη που θα ακούσεις από φίλους και γνωστούς δεν κρύβει το αντίδοτο που προσμένεις, μόνο ο χρόνος θα στο προσφέρει τη στιγμή που δεν θα το χρειάζεσαι.
Οι σχέσεις είναι όπως οι θάλασσες. Όλες ίδιες είναι, μόνο το χρώμα και το βάθος τους αλλάζει. Σε όποια κι αν βουτήξεις παλεύεις για να μην βρεθείς στο βυθό της. Ενώ μαθαίνουμε να κολυμπάμε και να χαιρόμαστε τη μοναδική αίσθηση που μας προσφέρει, δεν είμαστε φτιαγμένοι να ζούμε εκεί.
Στο τέλος θα αναζητήσεις τη στεριά, αυτή θα αγαπήσεις με όλο σου το είναι γιατί είμαστε πλασμένοι να πατάμε γερά, πάνω στην άμμο να ζούμε ιστορίες.
Μην σκας λοιπόν για καμιά αλμύρα που έχασες.
«Στο καλό» να λες και με χαμόγελο να ψάχνεις την ακτή.
Μόνο όταν γευτείς τους καρπούς της στεριάς θα καταλάβεις ότι αυτά που τότε έχασες, ήταν απλώς νερό που δεν πίνεται.
