Γράφει ο Ανδρέας Φιλίδης
Υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται έναν έρωτα χωρίς εντάσεις, χωρίς διαφωνίες, χωρίς πείσματα. Έναν έρωτα ήσυχο, τακτοποιημένο, προβλέψιμο. Σαν ένα δωμάτιο όπου όλα βρίσκονται στη θέση τους και τίποτα δεν κινδυνεύει να πέσει. Μόνο που ο έρωτας δεν γεννήθηκε ποτέ για να ζει σε τέτοια δωμάτια. Ο έρωτας θέλει αέρα, θέλει κίνηση, θέλει δύο προσωπικότητες που δεν φοβούνται να υπάρχουν ολόκληρες μέσα στη σχέση.
Τα πείσματα δεν είναι πάντα εγωισμός. Καμιά φορά είναι η απόδειξη ότι κάποιος νοιάζεται αρκετά ώστε να μη συμβιβάζεται με την αδιαφορία. Είναι εκείνες οι μικρές συγκρούσεις που γεννιούνται όταν δύο άνθρωποι έχουν άποψη, επιθυμίες, ανάγκες και δεν παραιτούνται από τον εαυτό τους για να γίνουν αρεστοί. Γιατί ο πραγματικός έρωτας δεν ζητά να μικρύνεις για να χωρέσεις. Ζητά να μείνεις ο εαυτός σου και να βρεθεί ένας τρόπος να συνυπάρξετε.
Οι σχέσεις που δεν έχουν ποτέ διαφωνίες συχνά δεν έχουν ούτε βάθος. Κάποιος σωπαίνει περισσότερο απ’ όσο πρέπει. Κάποιος καταπίνει λέξεις, απογοητεύσεις και παράπονα για να διατηρηθεί μια ψεύτικη ηρεμία. Κι αυτή η ηρεμία μοιάζει όμορφη μέχρι να γίνει απόσταση. Μέχρι να μετατρέψει δύο ανθρώπους σε συγκάτοικους της καθημερινότητας.
Η νοστιμάδα του έρωτα βρίσκεται στις μικρές αντιστάσεις. Στα βλέμματα που λένε «δεν συμφωνώ μαζί σου, αλλά είμαι ακόμα εδώ». Στις συζητήσεις που τραβούν λίγο παραπάνω γιατί κανείς από τους δύο δεν θέλει να αφήσει τον άλλον ανεκπλήρωτο. Στις στιγμές που δοκιμάζονται τα όρια και αποδεικνύεται πως το συναίσθημα είναι πιο δυνατό από την ανάγκη να έχει κάποιος δίκιο.
Γιατί στο τέλος δεν θυμάσαι τις μέρες που όλα κυλούσαν αθόρυβα. Θυμάσαι εκείνες που αγαπηθήκατε μέσα από τις διαφορές σας. Εκείνες που πεισμώσατε, συγκρουστήκατε, πλησιάσατε ξανά και ανακαλύψατε πως ο έρωτας δεν θέλει τελειότητα για να αντέξει.
Θέλει καρδιά. Και λίγη γλυκιά, ανθρώπινη αταξία.
