Γράφουν ο Γιώργος Καραγεώργος και η Ματίνα Νικάκη – MaGio
Εκείνος:
Κάποτε με έλεγαν μοναξιά…
Το Γιώργος το άλλαξα κι αυτό ήτανε το όνομά μου.
Όχι από συνθήκη, από επιλογή μιας παλιάς συνθήκης.
Κάποτε σας λέω, με έλεγαν μοναξιά.
Κάποτε το απολάμβανα το καινούριο όνομα μου.
Κάποτε νόμιζα πως είμαι μια χαρά.
Μια χαρά με την ησυχία μου, με την ελευθερία μου, με το να μην δίνω λογαριασμό σε καμία.
Με το να κοιμάμαι όποτε μου γουστάρει, να ξυπνάω όποτε μου γουστάρει, να είμαι στο κρεβάτι όσο μου γουστάρει.
Με το να πηγαίνω όπου θέλω, όποτε θέλω και άμα θέλω.
Μα από την άλλη, αφού ήμουνα μια χαρά, εγώ γιατί είχα μέσα μου ένα ανεξήγητο βάρος;
Γιατί δεν ένιωθα ευτυχισμένος; Γιατί ένιωθα ήρεμος άλλα όχι γεμάτος; Γιατί είχα ένα κενό;
Κάποτε με έλεγαν μοναξιά…
Τώρα όμως με λένε πάλι Γιώργο, κάποιες φορές με λένε και Γιώργο μου κι αυτό είναι πιο ωραίο!
Γιατί ήρθε μια ψυχή και μου έμαθε πως καλή είναι η ησυχία μου, αλλά σαν την ησυχία μας δεν είναι.
Καλό και άγιο το να κοιμάσαι όταν γουστάρεις, αλλά το να κοιμάσαι με αυτήν που γουστάρεις, δεν έχει σύγκριση.
Καλό το να πηγαίνεις όπου θες, μα το πως αλλάζουν όλα γύρω σου, πόσο πολύ ομορφαίνουν, όταν έχεις πλάι σου ένα χαμόγελο, ένα νοιάξιμο και μια αγκαλιά. Δεν είναι απλά καλό, είναι ευλογία.
Καλό λοιπόν είναι αυτό το “μου”, μα σαν το “μας” δεν είναι.
Δεν θέλω να με ξανά – λένε μοναξιά…
Προτιμώ το Γιώργο μου!
Εκείνη:
Οι ανθεκτικοί άνθρωποι χαρά μου, σαφώς και μπορούν και μόνοι τους. Παρά να ξοδεύουν τη ζωή τους δίπλα σε ανθρώπους παρτακηδες, τα τινάζουν όλα στον αέρα και πραγματικά απολαμβάνουν τη ζωή τους. Τη ζωή τη δική τους, αυτή που αυτοί θα επιλέξουν.
Και μόνο έτσι αξίζει σε όλους μας να την περπατάμε τη ζωή. Βήμα βήμα, να πατάμε εκεί που εμείς γουστάρουμε και όχι σε δρόμους που άλλοι ωραιοποιουν για εμάς. Με ψεύτικα φτιασιδια και μάγους που βγάζουν λαγούς απ’ τα καπέλα τους.
Άντε να δούμε μία- δύο παραστάσεις. Σας βρεθήκαμε ρε, τα μάθαμε τα κόλπα σας, δε γελάμε πια.
Έτσι εσύ, έτσι κι εγώ ψυχή μου. Αντάρτες με αιτία. Ποια; Την αγάπη, την αληθινή την αγνή, εκείνη που έρχεται από άλλες εποχές.
Να είσαι η ανάγκη μου δίπλα μου, εσένα που σ’ ερωτεύτηκα. Που σε ερωτεύομαι κάθε μέρα. Που μου δίνεις λόγους, αιτίες κι αφορμές να μη θέλω να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου, τα χείλη μου από τα δικά σου, το κορμί μου από τα χέρια σου, τη ζωή μου απ’ το τιμόνι σου.
Πριν σε γνωρίσω ήξερα τι δεν ήθελα, τώρα ξέρω που ανήκω!
