Γράφει η Ελπίδα Τάσσιου
Ήθελα να πιστεύω πως με θες. Όχι απλά να με θέλεις επειδή είμαι εδώ, δίπλα σου, αλλά να με θες πραγματικά. Για αυτό που είμαι. Με τα λάθη, τις πληγές, τις ανασφάλειές μου. Με ό,τι κουβαλάω και δεν μπορώ να αφήσω κάτω. Ήθελα να το δω στα μάτια σου, να το ακούσω στη φωνή σου, να το νιώσω στο άγγιγμά σου.
Έφτιαξα ένα σενάριο στο μυαλό μου, όπως κάνουν όλοι όσοι θέλουν να ελπίζουν. Έδωσα ερμηνείες στα βλέμματά σου, στήριξα τις προσδοκίες μου στις μισές σου λέξεις, στα «ίσως» που άφησες να αιωρούνται. Ήταν σαν να ζούσα σε μια ιστορία που έγραψα μόνη μου, με σένα στον πρωταγωνιστικό ρόλο, χωρίς να έχεις ιδέα.
Κι όμως, η αλήθεια δεν αργεί να εμφανιστεί. Όσο κι αν την κρύβεις πίσω από ελπίδες, πάντα βρίσκει τρόπο να σου ψιθυρίσει πως κάτι δεν είναι όπως το φαντάστηκες. Αν με ήθελες, πραγματικά, θα το ένιωθα. Δεν θα χρειαζόταν να προσπαθήσω τόσο πολύ να το πείσω στον εαυτό μου. Θα ήταν εκεί, απλό και ξεκάθαρο, χωρίς γρίφους, χωρίς αμφιβολίες.
Ήθελα να πιστεύω πως με θες, αλλά ξέρω πια ότι αυτό που πραγματικά ήθελα ήταν να δω τον εαυτό μου όπως θα ήθελα να με δεις εσύ. Αρκετή, δυνατή, αληθινή. Και τώρα, θέλω κάτι διαφορετικό. Θέλω να με θέλω εγώ. Θέλω να σταματήσω να περιμένω την επιβεβαίωση σου για να νιώσω ότι αξίζω.
Δεν κατηγορώ εσένα. Δεν φταις που δεν μπορείς να μου δώσεις αυτό που χρειάζομαι. Φταίω εγώ που έμεινα να περιμένω κάτι που δεν θα έρθει ποτέ. Αλλά τώρα πια το ξέρω. Και, ίσως, αυτό είναι το πρώτο βήμα για να προχωρήσω. Γιατί, αν δεν μπορείς να με θέλεις όπως είμαι, τότε δεν θέλω ούτε εγώ να σε περιμένω άλλο.
