Γράφει η Άννα Παπαϊωάννου
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έτοιμοι για βαθιά συναισθήματα.
Μερικοί αγαπούν μέχρι εκεί που νιώθουν ασφαλείς. Μέχρι το σημείο που δεν χρειάζεται να εκτεθούν, να παραδεχτούν φόβους, να δείξουν τις ρωγμές τους. Κρατούν τον έρωτα σε ένα ύψος που μπορούν να ελέγχουν. Λίγο συναίσθημα, λίγη εγγύτητα, λίγη υπόσχεση. Όσο χρειάζεται για να μην νιώθουν μόνοι.
Αλλά όχι αρκετά για να χαθούν πραγματικά μέσα σε έναν άλλον άνθρωπο.
Τα βαθιά συναισθήματα απαιτούν κάτι που δεν αντέχουν όλοι. Ειλικρίνεια. Όχι εκείνη τη βολική ειλικρίνεια που λέγεται όταν όλα πάνε καλά, αλλά εκείνη που αποκαλύπτει τον πραγματικό εαυτό. Με τα λάθη, τις ανασφάλειες, τις αδυναμίες.
Γιατί όταν αγαπάς βαθιά, δεν μπορείς να μείνεις στην επιφάνεια.
Χρειάζεται να εμπιστευτείς. Να παραδεχτείς ότι ο άλλος μπορεί να σε πληγώσει. Να αφήσεις τον εαυτό σου εκτεθειμένο χωρίς εγγυήσεις. Και αυτή η έκθεση τρομάζει.
Γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι σταματούν πριν φτάσουν εκεί.
Δείχνουν ενδιαφέρον, αλλά όχι δέσμευση. Πλησιάζουν, αλλά κρατούν πάντα μια απόσταση. Λένε λόγια που ακούγονται όμορφα, όμως οι πράξεις τους μένουν προσεκτικά περιορισμένες. Σαν να φοβούνται ότι αν δώσουν περισσότερο χώρο σε ένα συναίσθημα, θα χάσουν τον έλεγχο.
Και ίσως έχουν δίκιο.
Ο έρωτας που γίνεται βαθύς δεν ελέγχεται εύκολα. Σε μετακινεί από τη θέση που είχες συνηθίσει να στέκεσαι. Σε αναγκάζει να αντιμετωπίσεις πράγματα που μέχρι τότε έκρυβες.
Δεν είναι όλοι έτοιμοι για αυτή τη διαδρομή.
Κάποιοι προτιμούν σχέσεις που δεν απαιτούν πολλά. Συναισθήματα που δεν βαθαίνουν υπερβολικά. Επαφές που μπορούν να τελειώσουν χωρίς να αφήσουν μεγάλη αναστάτωση.
Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
Απλώς σημαίνει ότι δεν βρίσκονται στο ίδιο σημείο με εκείνους που θέλουν να αγαπήσουν χωρίς όρια. Με εκείνους που είναι πρόθυμοι να πάρουν το ρίσκο να αφεθούν πραγματικά.
Γιατί η αγάπη που φτάνει βαθιά μέσα σου δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Χρειάζεται δύναμη για να τη ζήσεις.
Και ακόμη μεγαλύτερη δύναμη για να μην τη φοβηθείς.
