Γράφει η Πράξια Αρέστη
Τι είναι αυτό που μας δένει με κάποιους ανθρώπους;
Είναι μια ανεξήγητη μαγεία που γεννάται από τις δυνάμεις του συμπάντος;
Αναμνήσεις από μια άλλη ζωή που ζήσαμε;
Η γνωστή και χιλιοειπωμένη χημεία που λένε ότι υπάρχει στον έρωτα και κανείς δεν την ελέγχει;
Οι εμπειρίες; Τα λόγια; Το σεξ; Οι ματιές; Το πρόσωπο; Το άγγιγμα;
Μήπως είναι ο έρωτας ένα γέννημα της φαντασίας και του μυαλού μας που θέλει από κάπου να πιαστεί και βρίσκει το τέλειο αποκούμπι;
Τι είναι αυτό που με δένει μαζί σου;
Δέθηκα μαζί σου για όλους τους πιο πάνω λόγους και για χίλιους άλλους μικρούς που για σένα ίσως να ήταν ασήμαντοι.
Δενόμουν λίγο λίγο σε κάθε στιγμή μας, σε κάθε άγγιγμα, σε κάθε φιλί, σε κάθε βλέμμα, σε κάθε καβγά και αποχωρισμό μας.
Δενόμουν με βαριές αλυσίδες που έφταναν μέχρι το λαιμό σου κι άθελα μου σε έπνιγαν.
Μα ήθελα να δεθώ μαζί σου κι ας ήξερα πώς η αναπνοή σου δε θα ήταν ποτέ το πρώτο πράγμα που θα άκουα το πρωί. Κι ας ήξερα ότι πριν το πρώτο φως της μέρας θα μου ζητούσες να φύγω.
Κι ας ήξερα ότι θα θεωρούσες τα αισθήματά μου αστεία και παράλογα.
Δέθηκα μαζί σου με τον κίνδυνο να μην μπορώ ποτέ να λυθώ.
Πώς λύνεσαι από κάποιον αγαπάς;
Όταν αγαπάς τα συμβάντα και η λογική δεν έχουν καμία σημασία. Απλά αγαπάς διαχρονικά μέσα στο χρόνο με την αγαπή σου να χαλαρώνει με την απούσια και να δυναμώνει με την παρουσία.
Δέθηκα με την παρουσία σου, πεθαίνω με την απουσία σου.
Και δε θέλω να λυθώ. Αυτό δεν είναι φυλακή μάτια μου. Είναι η μεγαλύτερη ελευθερία που ένιωσα ποτέ μου. Να με κρατούν σφιχτά τα χέρια σου και να μου θυμώνουν τα μάτια σου. Γιατί στα μάτια σου υπάρχω. Υπάρχω πραγματικά.
Πώς να λυθώ;
Θέλω να ζω μέσα σου για να μην είμαι ξένη στον κόσμο. Θέλω να υπάρχω στα μάτια σου για να μη χαθώ.
Δέθηκα με τη γεύση των χειλιών σου, με τον ήχο της φωνής σου, με τα δάχτυλά σου μπλεγμένα στα δικά μου.
Δέθηκα με την αγάπη μου για σένα. Και δεν ξέρω ποια θα είμαι αν πάψω μια μέρα να σ’ αγαπάω.
Δέθηκα με τη σκέψη του να σ’αγαπώ χωρίς να σ’ έχω κι αυτό είναι που μ’ ορίζει.
Δέθηκα με την ελπίδα και την προσμονή μίας ακόμη συνάντησής μας κι αυτή είναι που με κάνει να χαμογελάω κάθε πρωί.
Δέθηκα με την αίσθηση του να σε νιώθω μέσα μου και τίποτα άλλο ξένο δε θέλω να νιώσω ξανά.
Δέθηκα με τη σκέψη ότι μπορεί να μ’ αφήσεις κι έχω πάντα μέσα μου ένα ανεκπλήρωτο καημό.
Δέθηκα ακόμη και με τις σιώπες σου.
Δέθηκα με το να σ’ αγαπώ, με μας κι ας μην υπάρχει το “εμείς” όπως υπάρχει στα παραμύθια και στις κλισέ ιστορίες αγάπης.
Δέθηκα μαζί σου… και δε θέλω ποτέ να λυθώ.
