Γράφει η Γεώρα
Ίσως τελικά η ευτυχία να είναι πολύ πιο μακριά από αυτό που θέλουμε. Ίσως αυτό που θέλουμε να είναι ένα καμουφλαρισμένο όμορφο ψέμα, μα επειδή είναι καμουφλαρισμένο δεν μπορούμε να το δούμε. Και έτσι πέφτουμε στην παγίδα της ευτυχίας.
Μα κάθε άλλο παρά δυστυχία είναι. Και όταν αποκαλύπτεται είναι ήδη αργά. Ίσως να φταίει που αγνοησες τα σύννεφα που είχαν εμφανιστεί. Τα πέρασες για μια απλή ψιχάλα όμως εκείνα ήταν μπόρα καταστροφική.
Και μέχρι να βρεις ομπρέλα να πάρεις ή αδιάβροχο να φορέσεις έχεις γίνει μούσκεμα. Και ψάχνεις απεγνωσμένα για ένα υπόστεγο ή ελπίζεις να βγει ο ήλιος. Έλα όμως που είναι καλά κρυμμένος.
Και έτσι περπατάς μέσα στη βροχή!
Για κάποιους η βροχή είναι ευτυχία για άλλους δυστυχία και για κάποιους τρίτους αδιάφορη όπως και το κυνήγι της ευτυχίας! Ίσως τελικά αυτοί να είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι. Δεν τους νοιάζει ο καιρός της ζωής, πορεύονται όπως έρθουν τα πράγματα και την ευτυχία την έχουν γραμμένη.
Ίσως πάλι όχι…
Για εκείνους όμως που την ψάχνουν, καλό θα είναι να βλέπουν τα σημάδια της μη ευτυχίας, να βγάλουν αυτά τα γυαλιά του ονείρου και της αιτιολογίας και να κοιτάξουν κατάματα την πραγματικότητα, σε τι μπόρα ετοιμάζονται να μπουν. Ίσως έτσι καταφέρουν να βρουν την πραγματική ευτυχία!
Γιατί ίσως για να βρούμε την ευτυχία μας πρέπει πρώτα να αναγνωρίσουμε τι αξίζουμε πραγματικά εμείς και να μην συμβιβαστούμε με τίποτα λιγότερο. Ίσως αν μας αναγνωρίσουμε να βρούμε τον δρόμο προς την ευτυχία! Έως τότε είμαστε εγκλωβισμένοι να περπατάμε με βροχή. Καλή είναι, μα κάποια στιγμή χρειάζεται και ο ήλιος για να ανθίσουμε!
Κάποια στιγμή χρειάζεται να κλείσουμε εκείνη την ομπρέλα για να μας αγγίξει η ζεστασιά του ήλιου! Για να ηρεμήσουμε, για να προχωρήσουμε, για να μας αγαπήσουμε!
