Γράφει η Αγγελική Μεταξά
Ξέρεις, τα θαύματα δεν έρχονται με φανφάρες. Δεν συνοδεύονται από φώτα και χειροκροτήματα. Συμβαίνουν αθόρυβα, μια στιγμή πριν τα παρατήσεις. Ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια απάντηση εκεί που είχες πει «ως εδώ».
Γίνονται θαύματα κάθε φορά που σηκώνεσαι μετά από μια πτώση. Όταν βάζεις τα κομμάτια σου στη σειρά και συνεχίζεις. Όταν διαλέγεις να ελπίζεις, ενώ όλα γύρω σου δείχνουν χαμένα.
Δεν είναι μαγεία — είναι πίστη. Πίστη ότι κάτι μέσα σου, βαθιά, δεν έχει σβήσει.
Τα θαύματα συμβαίνουν όταν αποφασίζεις να μην παραιτηθείς. Όταν, μέσα στη φουρτούνα, ψιθυρίζεις «θα τα καταφέρω». Όταν αγαπάς, ακόμη κι αν πονάς. Όταν συγχωρείς, ενώ έχεις κάθε λόγο να κρατήσεις κακία.
Δεν χρειάζεται να περιμένεις το αδύνατο για να πιστέψεις στο θαύμα. Χρειάζεται να το αναγνωρίσεις στο απλό, στην αναπνοή που ξυπνάς κάθε πρωί, στην καρδιά που χτυπάει ακόμη, στο βλέμμα που ψάχνει φως, έστω κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά.
Το θαύμα είσαι εσύ, κάθε φορά που ελπίζεις. Κάθε φορά που δίνεις δεύτερη ευκαιρία στη ζωή,
στους άλλους, στον εαυτό σου. Μην περιμένεις να σου συμβεί· δημιούργησέ το.
Με πίστη, με πείσμα, με αγάπη.
