Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Η αληθινή αγάπη δεν είναι μανιφέστο.
Δεν είναι μεγάλα λόγια, ούτε χειροκροτήματα στις πλατείες. Δεν είναι καμπάνιες αγάπης, ούτε «σ’ αγαπώ» φωναχτά για τα social. Δεν φοράει τα καλά της, δεν θέλει φώτα. Η αγάπη είναι αυτό που μένει όταν τα φώτα σβήσουν. Είναι εκείνος ο άνθρωπος που, μέσα στη φασαρία του κόσμου, δεν σε ψάχνει — σε βρίσκει.
Η αληθινή αγάπη δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Δεν μπαίνει σε κουτάκια, ούτε σηκώνει ταμπέλες. Δεν είναι το «ποιος έχει δίκιο» αλλά το «είμαι εδώ, κι ας μην το καταλαβαίνεις τώρα». Είναι εκεί που δεν φτάνουν οι λέξεις, εκεί που όλα γύρω φωνάζουν «φύγε» κι εκείνος ψιθυρίζει «μείνε».
Δεν είναι τέλεια, είναι αληθινή.
Θα διαφωνήσει, θα θυμώσει, θα πληγωθεί — αλλά δεν θα το βάλει στα πόδια. Θα σε περιμένει στην άκρη του δρόμου, χωρίς να ξέρει αν θα γυρίσεις. Θα σου κρατήσει το χέρι όταν δεν έχεις τίποτα να πεις. Θα καταλάβει τη σιωπή σου, γιατί την έχει νιώσει κι εκείνος.
Η αγάπη δεν είναι να σώζεις τον άλλον· είναι να του δίνεις χώρο να σταθεί. Να μην τον πνίγεις με τη φροντίδα σου, αλλά να του δείχνεις πως υπάρχεις, πως δεν είναι μόνος. Είναι να μαζεύεις τα κομμάτια του χωρίς να το διαφημίζεις. Να είσαι εκεί, όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή δεν μπορείς αλλιώς.
Στην τελική, η αληθινή αγάπη δεν λέει «για πάντα».
Λέει «σήμερα, εδώ, δίπλα σου».
Και το εννοεί.
Μέσα στη φασαρία του κόσμου,
όταν όλα μοιάζουν θόρυβος,
εκείνος ψιθυρίζει σιωπηλά:
«Είμαι εδώ».
