Γράφει η Αντωνία Χατζηγιάννη
Άντε και σήμερα λοιπόν.
Άλλη μια μέρα που σηκώνεσαι χωρίς χειροκρότημα.
Που δεν περιμένει κανείς να του αποδείξεις τίποτα, μα εσύ νιώθεις την ανάγκη να αποδείξεις τα πάντα. Σ’ εσένα.
Καφές στο ένα χέρι, πείσμα στο άλλο. Κι ανάμεσα η σιωπή. Αυτή η σιωπή που έχει γίνει πια το πιο πιστό σου ταίρι. Δεν ζητάει εξηγήσεις. Δεν απαιτεί απαντήσεις. Δεν πληγώνει. Σε συνοδεύει απλώς. Σου κρατάει το χέρι όταν δεν το κάνει κανείς.
Πόσες μέρες έτσι;
Χάθηκε το μέτρημα. Κι ούτε έχει σημασία πια. Γιατί κάθε μέρα μοιάζει με μάχη. Και το μόνο που σε κρατάει όρθιο είναι εκείνο το πείσμα που δεν το ‘μαθες, το γεννήθηκες. Εκείνη η εσωτερική φωνή που λέει «δεν θα λυγίσεις σήμερα, όχι σήμερα».
Δεν είναι πως δεν κουράστηκες.
Είναι που έμαθες να κουβαλάς την κούρασή σου αθόρυβα. Να τη φοράς σαν ρούχο που δεν βγάζεις, αλλά δεν αφήνεις και να σε πνίξει. Έγινε μέρος σου.
Μην περιμένεις μεγάλες νίκες σήμερα.
Μια μικρή, αθόρυβη αντοχή φτάνει. Μια ακόμα μέρα που δεν τα παρατάς. Που πας κόντρα στην αδράνεια. Που λες «πάμε», ακόμα κι αν δεν ξέρεις πού. Αρκεί να μη μείνεις εκεί που σε πλήγωσαν. Εκεί που σε ξέχασαν. Εκεί που δεν ήσουν εσύ.
Ποιος είπε ότι κάθε μέρα πρέπει να λάμπεις; Κάποιες μέρες αρκεί να μη σβήσεις.
Κι όταν έρθει η νύχτα, μη ζητήσεις μπράβο. Κοίτα τον εαυτό σου στον καθρέφτη και πες του ένα ήσυχο «μπράβο ρε, δεν τα παράτησες ούτε σήμερα». Γιατί αυτό μετράει τελικά. Όχι οι φωνές, τα εύσημα και οι αγκαλιές. Αλλά εκείνη η δική σου εσωτερική επιβράβευση. Αυτή που δεν την ακούει κανείς, μα τη νιώθεις εσύ μέχρι το κόκαλο.
Άντε και σήμερα.
Δεν είναι λίγο. Είναι όλα.
