Γράφει η Άννα Παπαϊωάννου
Κουράστηκες.
Όχι από την αγάπη. Από την αναμονή.
Από εκείνα τα “θα” που δεν έγιναν ποτέ “τώρα”.
Από εκείνους που ήξεραν να υπόσχονται, αλλά δεν είχαν ιδέα πώς να μείνουν.
Έμαθες να προχωράς.
Όχι γιατί δεν φοβάσαι, αλλά γιατί κουράστηκες να περιμένεις.
Γιατί κάθε φορά που σε άφηναν πίσω, έβρισκες τον τρόπο να σταθείς πιο μπροστά.
Δεν ζητάς θαύματα.
Ούτε πρίγκιπες.
Ζητάς εκείνον που δεν θα χρειάζεται απόδειξη για να σε κρατήσει.
Εκείνον που δεν θα σε πείθει με λόγια, αλλά θα σε ησυχάζει με παρουσία.
Δεν θέλεις να παίζεις σε παραστάσεις άλλων.
Δεν είσαι κομπάρσα σε όνειρα ξένα.
Θες εκείνον που θα διεκδικήσει τον πρώτο ρόλο στη ζωή σου.
Όχι για να σε σώσει, αλλά για να βαδίσετε μαζί.
Και ναι, έμαθες να γελάς ειρωνικά όταν ακούς μεγάλες κουβέντες.
Μπούχτισες από “θα”, από “για πάντα”, από “σ’ αγαπώ” που φορούσαν μάσκα.
Μα όσο κι αν φοβάσαι, μέσα σου ξέρεις:
Θα έρθει εκείνος που δεν θα φοβάται την αλήθεια σου.
Εκείνος που δεν θα προσπαθεί να σε αλλάξει.
Που δεν θα σε μετρά με τα τραύματά σου.
Που θα σταθεί δίπλα σου με πείσμα και καθαρό βλέμμα
και θα σου μάθει ξανά να πιστεύεις.
Να αγαπάς.
Και να αφήνεσαι.
Όχι επειδή στο ζήτησε.
Αλλά επειδή, επιτέλους, μπορείς.
