Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Η ζωή δε ζητάει άδεια. Δε σε ρωτάει αν είσαι έτοιμη, αν είσαι ώριμη, αν έχεις κλείσει τις πληγές σου. Σε πετάει μέσα και σου λέει «κολύμπα». Κι εγώ κολύμπησα όπως μπορούσα. Άλλοτε σωστά, άλλοτε άτσαλα, άλλοτε πνιγμένη μέχρι τον λαιμό. Αν αυτό σε ενοχλεί, δεν είναι δικό μου θέμα.
Έζησα. Όχι προσεκτικά. Όχι με εγχειρίδιο. Έζησα μπαίνοντας σε σχέσεις που δεν ήξερα αν αντέχω, μένοντας σε καταστάσεις που με έτρωγαν, φεύγοντας αργά γιατί φοβόμουν. Έκανα λάθη σε έρωτες, σε φιλίες, σε οικογένεια, στη δουλειά. Είπα ναι όταν έπρεπε να πω όχι. Σώπασα όταν έπρεπε να φωνάξω. Και ναι, κάποιες φορές τα διέλυσα όλα.
Αυτό λέγεται ζωή. Όχι αποτυχία.
Δεν είμαι καθαρή. Δεν είμαι τακτοποιημένη. Δεν είμαι η γυναίκα που τα έκανε όλα «σωστά». Είμαι αυτή που κουβαλάει ιστορίες, επιλογές, τύψεις, αλλά και αντοχή. Είμαι αυτή που έμαθε με το είναι της, όχι με θεωρίες. Κι αν εσύ ψάχνεις ανθρώπους άψογους, χωρίς παρελθόν, χωρίς ρωγμές, χωρίς λάθη, τότε ψάχνεις κάτι νεκρό.
Το λάθος μου είναι μέρος της διαδρομής μου. Είναι ο λόγος που σήμερα ξέρω τι δε θέλω, τι δεν αντέχω, πού τελειώνω εγώ και πού αρχίζει ο άλλος. Δε θα το σβήσω για να μη χαλάσει η δική σου άνεση. Δε θα το μαλακώσω για να μη σοκαριστείς. Δε θα το κάνω πιο όμορφο για να μπορείς να το καταπιείς.
Η ζωή δεν είναι ευγενική. Δεν είναι ισορροπημένη. Είναι βρώμικη, απρόβλεπτη, σκληρή. Σε ρίχνει κάτω, σε αλλάζει, σε ξεγυμνώνει. Κι όποιος στέκεται δίπλα σου μόνο όταν είσαι ήρεμη, δυνατή και «λειτουργική», δε στέκεται δίπλα σου. Στέκεται δίπλα σε μια χρήση σου.
Δε θα ζητήσω συγγνώμη που δεν ήμουν τέλεια. Δε θα απολογηθώ που φοβήθηκα. Που αγάπησα λάθος ανθρώπους. Που έμεινα παραπάνω. Που έφυγα αργά. Που έσπασα. Αν αυτά δε χωράνε στο κάδρο σου, τότε το κάδρο σου είναι πολύ μικρό για μένα.
Οπότε ναι. Αν δε χωράς στο λάθος μου, άντε και γ@μήσου. Όχι από θυμό. Από επιλογή.
Γιατί προτιμώ να ζω ολόκληρη, με ό,τι κουβαλάω, παρά να γεμίσω τη ζωή μου με ανθρώπους που αντέχουν μόνο την αυταπάτη.
