Γράφει η Έλενα Δημάκη
Το «σ’ αγαπώ» είναι λέξη γυμνή. Δεν αντέχει παρενθέσεις. Δεν χρειάζεται υποσημειώσεις. Τη στιγμή που του κολλάς ένα «αλλά» δίπλα, το έχεις ήδη μικρύνει. Το έχεις βάλει σε όρους. Το έχεις περάσει από έλεγχο.
«Σ’ αγαπώ, αλλά δεν είμαι έτοιμος».
«Σ’ αγαπώ, αλλά δεν μπορώ να σου δώσω αυτό που θέλεις».
«Σ’ αγαπώ, αλλά χρειάζομαι χώρο».
Κάθε «αλλά» είναι ένα βήμα πίσω. Μια ασφαλιστική δικλείδα. Μια πόρτα μισάνοιχτη για να φύγεις αν τα πράγματα δυσκολέψουν. Δεν είναι αγάπη αυτό. Είναι διαχείριση συναισθήματος. Είναι φόβος που ντύθηκε τρυφερά.
Η αγάπη, όταν είναι αληθινή, δεν ψάχνει διαφυγές. Δεν μετράει ρίσκο. Δεν βάζει αστερίσκους. Σε διαλέγει και μένει. Δεν σημαίνει ότι δεν φοβάται. Σημαίνει ότι δεν κρύβεται πίσω από λέξεις για να προστατευτεί.
Το «σ’ αγαπώ» δεν είναι υπόσχεση τελειότητας. Είναι δήλωση παρουσίας. Είναι το «είμαι εδώ» ακόμα κι όταν τα πράγματα μπερδεύονται. Αν χρειάζεται επεξήγηση για να σταθεί, τότε δεν έχει ρίζες. Είναι συναίσθημα υπό όρους. Κι οι όροι δεν ανήκουν στην αγάπη. Ανήκουν στη διαπραγμάτευση.
Μην μπερδεύεσαι. Το να αγαπάς δεν σημαίνει ότι όλα λύνονται μαγικά. Σημαίνει όμως ότι δεν κρατάς το ένα πόδι έξω από την πόρτα. Ότι δεν χρησιμοποιείς τη λέξη για να γλυκάνεις μια αποχώρηση. Γιατί αυτό πονάει περισσότερο από την ειλικρινή σιωπή.
Πες «δεν μπορώ». Πες «δεν θέλω». Πες «φοβάμαι». Αυτά είναι τίμια. Το «σ’ αγαπώ, αλλά» είναι η πιο κομψή μορφή απόστασης. Σου δίνει την ψευδαίσθηση ζεστασιάς, ενώ στην ουσία σε αφήνει μετέωρη.
Η αγάπη δεν είναι τέλεια. Είναι όμως καθαρή. Ή υπάρχει ολόκληρη ή δεν υπάρχει. Δεν μπαίνει σε ζυγαριά. Δεν συνοδεύεται από υποχωρήσεις που ακυρώνουν τον πυρήνα της.
Το «σ’ αγαπώ» δεν χρειάζεται δεύτερη πρόταση. Αν τη χρειάζεται, τότε ίσως αυτό που ένιωσες δεν ήταν αγάπη. Ήταν ανάγκη. Ήταν συνήθεια. Ήταν φόβος να μείνεις μόνος.
Και ο φόβος, όσο κι αν προσπαθήσει, δεν θα γίνει ποτέ αγάπη.
