Γράφει η Αντωνία Χατζηγιάννη
Στην αρχή, δεν το βλέπεις. Ίσως επειδή δεν θέλεις. Ίσως επειδή η ανάγκη σου να πιστέψεις στο καλό των ανθρώπων σε κάνει να αγνοείς τα μικρά σημάδια. Αυτά που έμοιαζαν ασήμαντα, αλλά στην πραγματικότητα φώναζαν την αλήθεια από την πρώτη στιγμή.
Κι εσύ ήσουν ένα τέτοιο μάθημα.
Δεν μπήκες απλά στη ζωή μου. Δεν ήσουν απλώς μια εμπειρία που ήρθε και έφυγε. Ήσουν εκείνος που μου έδειξε τι να περιμένω από τους ανθρώπους. Πόσα να δίνω και πότε να κρατάω κάτι για μένα. Πότε να πιστεύω και πότε να αμφιβάλλω.
Γιατί εσύ με έμαθες πως οι λέξεις δεν σημαίνουν τίποτα αν δεν στηρίζονται από πράξεις.
Με έμαθες πως κάποια “για πάντα” λήγουν πριν καν προλάβουν να ξεκινήσουν.
Με έμαθες πως η εμπιστοσύνη δεν είναι δεδομένη, πως οι άνθρωποι δεν δίνουν πάντα όσα παίρνουν, πως το “νοιάζομαι” δεν σημαίνει το ίδιο για όλους.
Και δεν σου κρατάω κακία.
Γιατί το μάθημα ήταν δικό μου.
Ήταν δική μου η ευθύνη να μάθω, να βλέπω, να ακούω αυτό που πραγματικά υπάρχει κι όχι αυτό που ήθελα να δω. Δική μου η απόφαση να πιστεύω στα όμορφα λόγια και να αγνοώ τις σιωπές που έλεγαν πολύ περισσότερα.
Τώρα ξέρω.
Ξέρω τι να περιμένω από τους ανθρώπους.
Ξέρω πως οι πράξεις μιλούν πιο δυνατά από τις υποσχέσεις.
Ξέρω πως η αγάπη δεν κρύβεται στα λόγια, αλλά στον τρόπο που κάποιος μένει.
Κι αν κάτι έμεινε από εσένα, δεν είναι η απώλεια. Δεν είναι ο θυμός, ούτε η απογοήτευση.
Έμεινε το μάθημα.
Και αυτό, τελικά, ήταν το μόνο που άξιζε να κρατήσω.
