Γράφει ο Κωνσταντίνος Ρούσσος
Πώς γίνεται να ζήσεις τον έρωτα, αν δεν τον ζεις στην υπερβολή του;
Δεν γίνεται. Δεν υπάρχει έρωτας με ημίμετρα. Δεν υπάρχει «λίγος» έρωτας, δεν υπάρχει «ισορροπία». Αν δεν είναι άγριο, αν δεν σε ταρακουνάει, αν δεν σου γυρίζει το μέσα έξω, τότε δεν είναι έρωτας. Είναι απλά δυο άνθρωποι που περνάνε την ώρα τους.
Ο έρωτας δεν είναι ευγενικός. Δεν είναι διαχειρίσιμος. Είναι ανεξέλεγκτος. Είναι εκείνο το χέρι που σε τραβάει χωρίς να ρωτήσει. Είναι η ανάσα που κόβεται όταν τη βλέπεις να χαμογελάει. Είναι το σώμα σου που την ψάχνει ακόμα κι όταν δεν είναι δίπλα σου.
Ο έρωτας είναι υπερβολή.
Είναι να τρελαίνεσαι όταν αργεί να απαντήσει.
Είναι να τη βλέπεις να περνάει την πόρτα και να ξεχνάς ποιος είσαι.
Είναι να τη φιλάς και να νιώθεις πως ο κόσμος καταρρέει γύρω σου.
Οτιδήποτε λιγότερο, είναι ψέμα. Είναι νερόβραστη εκδοχή αυτού που θα έπρεπε να είναι φωτιά.
Δεν γίνεται να ζήσεις τον έρωτα στα «λογικά» πλαίσια. Αν κάθεσαι και μετράς λέξεις, αν σκέφτεσαι αν πρέπει να στείλεις μήνυμα ή αν θα φανείς υπερβολικός, αν κρατάς κάτι για μετά, τότε δεν είσαι ερωτευμένος. Παίζεις.
Και ο έρωτας δεν είναι παιχνίδι. Είναι μάχη.
Μάχη με τον εγωισμό σου. Με τα όριά σου. Με το «μέχρι πού αντέχεις». Γιατί όταν μπεις μέσα του, δεν υπάρχει γυρισμός. Θα σε κάνει κομμάτια και θα σε ξαναχτίσει απ’ την αρχή.
Γι’ αυτό μην μου μιλάς για ισορροπίες. Μην μου λες πως όλα θέλουν μέτρο. Ο έρωτας δεν θέλει μέτρο. Θέλει τρέλα. Θέλει να βάζεις φωτιά σε ό,τι ξέρεις, μόνο και μόνο για να τον νιώσεις λίγο πιο βαθιά.
Κι αν δεν αντέχεις, αν δεν είσαι έτοιμος να πέσεις χωρίς δίχτυ ασφαλείας, τότε κάτσε στην άκρη.
Γιατί ο έρωτας δεν είναι για τους προσεκτικούς. Είναι για αυτούς που δεν φοβούνται να καούν.
