Γράφει η Κική Γ.
Αν… κάποιοι έμπαιναν στον κόπο να αφουγκραστούν τους χτύπους της καρδιάς σου, αν ακουμπούσαν τη δική τους καρδιά στη δική σου, αν ήταν σε θέση να νιώσουν..
Πεζοί, κενοί, άχρωμοι, άοσμοι. Ζουν και περιφέρονται στα υπόγεια τα ανήλιαγα. Όχι, εκεί δεν έχει καμία θέα. Δεν ευωδιάζει αγάπη, έρωτα, νοιάξιμο, αξιοπρέπεια.
Εκεί δεν υπάρχουν αισθήματα, αγκαλιές, σχέσεις δυνατές. Όλα πρόσκαιρα, εφήμερα, ίσως πληρωμένα. Η επαφή με το φως, δεν καθαρίζει την βρομιά και τη σαπίλα τους.
Απλά μεταμορφώνει όλους αυτούς σε αξιοπρεπείς και ευυπόληπτους ανθρώπους της κοινωνίας, πιθανόν πετυχημένους επαγγελματικά, πιθανόν και με οικογένεια. Χωρίς βιτρίνα άλλωστε πως να σταθείς σήμερα.
Περνά η μέρα και πέφτει και πάλι το σκοτάδι και γλιστρούν στα ίδια μέρη. Ανεξέλεγκτη η μέθη της απληστίας. Κουρελιάζουν καρδιές, διαλύουν ψυχές και η ζωή κυλά, χωρίς κανένα νόημα τελικά.
Δεν μπαίνει κανείς στο κόπο να σκεφτεί, να “ζυγίσει”, τον άνθρωπο που έχει δίπλα του. Έχει μάθει μόνο να παίρνει ή πιο σωστά να αρπάζει. Γιατί απλά μπορεί. Γιατί κάποιοι ευαίσθητοι, αιώνια ονειροπόλοι και ευκολόπιστοι, ανοίγουν την πόρτα της καρδιάς τους και επιτρέπουν στον εαυτό τους να τους εξευτελίζουν.
Γιατί σήμερα οι δοτικοί άνθρωποι δύσκολα βρίσκουν συμβατό δότη συναισθημάτων. Ματώνουν, μαζεύουν τα κομμάτια τους και προχωράνε μέχρι όσο αντέξουν ή τους λυπηθεί ο Θεός, η ζωή, η μοίρα τους. Τότε είναι που αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση.
Αν ήξεραν όλοι αυτοί ότι ζουν και υπάρχουν στην καρδιά σου, αν ήξεραν την αξία που τους δίνει η θέση αυτή, δεν θα σου τη ράγιζαν ποτέ. Η διαδρομή είναι το μαρτύριο και το Θαύμα!
