Γράφει ο Γιώργος Αντωνιάδης
Έρωτας ήσουν.
Δηλαδή, άλλο ένα λάθος.
Αλλά τότε δεν το ήξερα. Τότε απλώς ένιωθα.
Και σε ένιωθα δυνατά.
Με εκείνον τον τρόπο που δε σου αφήνει περιθώρια να σκεφτείς καθαρά.
Μπήκες στη ζωή μου σαν κάτι που μοιάζει σωστό, αλλά μέσα σου κρύβει όλες τις λάθος προθέσεις. Κι εγώ, ανόητα γενναίος, είπα «ναι».
Έκανα χώρο για σένα.
Σε έβαλα μέσα σε μέρες μου, σε σκέψεις μου, σε όνειρα που δεν ήξερες καν πως υπήρχαν. Κι εσύ απλώς πέρασες. Άφησες ίχνη και έφυγες. Ή μάλλον, έμεινες χωρίς να είσαι.
Έρωτας ήσουν.
Αυτό το μεθυστικό κάτι που σε κάνει να ξεχνάς όσα ξέρεις για τον εαυτό σου. Να αγνοείς τα σημάδια. Να βουτάς με τα μάτια κλειστά και τα χέρια δεμένα. Και όταν πέσεις, να μην έχει ποιος να σε πιάσει. Ούτε καν εσύ.
Δεν ήσουν ποτέ πραγματικά εδώ.
Πάντα λίγο αλλού, λίγο πιο πίσω, λίγο πιο μόνη απ’ όσο μπορούσα να αντέξω.
Σου μιλούσα και άκουγες μόνο ό,τι ήθελες. Σ’ αγαπούσα και το έκανες να μοιάζει υπερβολή. Σ’ έδινα χώρο, κι εσύ το έβλεπες σαν αδυναμία.
Έρωτας ήσουν.
Και ναι, μπορεί να ήσουν λάθος, αλλά ήταν απ’ τα λάθη που δεν μετανιώνεις.
Ήσουν το μάθημα που έπρεπε να πάρω. Ο καθρέφτης που μου έδειξε ποιος είμαι όταν χάνομαι. Η φωτιά που με έκαψε, αλλά έμαθα να μη φοβάμαι τις φλόγες.
Δεν σε κατηγορώ.
Ίσως έτσι έπρεπε να γίνει.
Ίσως να μπήκες για λίγο μόνο και μόνο για να μου μάθεις το όχι πια.
Το ως εδώ. Το δεν μου αρκεί αυτό το λίγο.
Μου πήρες κομμάτια, αλλά μου άφησες πυξίδα.
Έρωτας ήσουν.
Και για λίγο, πίστεψα ότι μπορεί να γίνεις κάτι αληθινό.
Αλλά τελικά ήσουν απλώς ένα λάθος.
Από εκείνα τα όμορφα, τα καταστροφικά.
Τα αξέχαστα.
