Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν ήμασταν ποτέ για μεγάλες προετοιμασίες. Δεν κάναμε σχέδια, δεν μετρούσαμε διαδρομές, ούτε αναρωτηθήκαμε για το πού θα μας βγάλει το επόμενο βήμα. Ήμασταν πάντα εκείνοι που έμπαιναν στο αυτοκίνητο χωρίς χάρτη, με μια τσάντα μισογεμάτη και την καρδιά να χτυπά από προσμονή. Μόνοι. Ο καθένας για τον εαυτό του. Μέχρι που διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας.
Εμείς οι δύο, ένα ταξίδι που ξεκίνησε χωρίς καμία υπόσχεση. Χωρίς «θα» και «πρέπει», χωρίς το άγχος του προορισμού. Βάλαμε μπρος και αφεθήκαμε στον δρόμο. Ό,τι έβγαζε. Γέλια σε σταθμούς, τσακωμοί σε άβολες στροφές, σιωπές που γέμιζαν το αυτοκίνητο με τις αλήθειες που δεν χρειάστηκε ποτέ να πούμε.
Κι είναι αστείο αν το σκεφτείς πως ο καθένας μας μόνος του είναι απόλυτα οργανωμένος, ολοκληρωτικά προετοιμασμένος και έχει προβλέψει και την παραμικρή λεπτομέρεια. Και μαζί; Ένα χάος..
Ένα χάος που δεν προβλέψαμε.. Εμείς ζούμε για τις στιγμές που ξαφνικά αποφασίζεις να πας κάπου, χωρίς καν να ξέρεις γιατί. Για εκείνα τα ξενύχτια που γίνονται κουβέντες με τον ουρανό να μας καλύπτει σαν κουβέρτα. Για τις μουσικές που μιλάνε αντί για εμάς.
Μας αγαπώ γιατί, ακόμα κι όταν ο δρόμος γίνεται δύσβατος, δεν σταματάμε. Ό,τι κι αν συναντάμε, βρίσκουμε τρόπο να συνεχίσουμε. Χωρίς οδηγίες, χωρίς χάρτες, μόνο με την εμπιστοσύνη ότι η διαδρομή αξίζει. Γιατί, ξέρεις, μερικές φορές δεν έχει σημασία ο προορισμός. Σημασία έχει να έχεις δίπλα σου κάποιον που δεν φοβάται να χαθεί μαζί σου.
Έτσι είμαστε εμείς. Ένα ταξίδι που δεν ξέρει αν θα φτάσει, αλλά το ζει στο έπακρο. Ένα «μαζί» που δεν χτίστηκε πάνω σε υποσχέσεις, αλλά σε στιγμές. Σε εκείνο το βλέμμα που λέει «πάμε», και ας μην ξέρουμε πού.
Κι αν κάτι μένει από όλα αυτά, είναι πως εσύ θα είσαι πάντα το ταξίδι μου. Χωρίς προορισμό, χωρίς χάρτη. Το ταξίδι που δεν ήξερα πως ήθελα να κάνω..
