Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Άχαστο στοίχημα το ένστικτο, τη στιγμή που με κοιτάς στα μάτια και μου λες τα πιο όμορφα παραμύθια, με τους πιο γοητευτικούς δράκους.
Ξέρεις, το ένστικτο δεν κάνει λάθος. Έρχεται πάντα πριν από τη λογική, πριν από τις δικαιολογίες, πριν από τις όμορφες λέξεις που βάφουν την πραγματικότητα σε χρώματα που δεν της ανήκουν. Είναι εκεί, σαν ψίθυρος στο πίσω μέρος του μυαλού, σαν ένα σκίρτημα που δεν ξέρεις αν είναι προειδοποίηση ή υπόσχεση.
Και τότε, έρχεσαι εσύ.
Μου μιλάς για κόσμους φτιαγμένους από όνειρα, για ιστορίες που γεννιούνται στα σκοτάδια και φωτίζονται από ένα βλέμμα, για έρωτες που δεν φοβούνται να παλέψουν με τέρατα και δράκους. Οι λέξεις σου γλιστρούν πάνω μου σαν χάδι, σαν σαγήνη, σαν κάτι που με τραβάει κοντά σου λίγο πιο πολύ απ’ όσο θα έπρεπε.
Και κάπου εκεί, το ένστικτο σφίγγει τα δόντια του.
Ξέρει.
Ξέρει πως οι πιο γοητευτικοί δράκοι είναι αυτοί που κρατούν τις πιο μεγάλες φωτιές. Ξέρει πως τα πιο όμορφα παραμύθια είναι εκείνα που συχνά τελειώνουν με έναν πόνο που σιγοκαίει για καιρό. Ξέρει πως τα μάτια σου έχουν μια αλήθεια που δεν ξέρω αν πρέπει να πιστέψω ή να φοβηθώ.
Μα σε ακούω.
Και όσο κι αν θέλω να τραβηχτώ, να μείνω ασφαλής, να κρατήσω τον εαυτό μου μακριά από το παιχνίδι σου, δεν μπορώ. Γιατί αυτό είναι το στοίχημα της ζωής: να ποντάρεις ακόμα κι όταν ξέρεις πως μπορεί να χάσεις. Να ακολουθείς το ένστικτο, ακόμα κι όταν η λογική ουρλιάζει να κάνεις πίσω.
Και ξαφνικά, δεν έχει σημασία αν είσαι ο ήρωας ή ο δράκος.
Δεν έχει σημασία αν τα παραμύθια σου είναι αλήθεια ή απλά ένας καμβάς από λέξεις που χρωματίζουν τη νύχτα.
Σημασία έχει η στιγμή.
Η στιγμή που με κοιτάς και νιώθω πως θα πέσω μέσα σου σαν να μην υπάρχει γη να με κρατήσει. Η στιγμή που το ένστικτο μου ψιθυρίζει πως μπορεί να καώ, αλλά κάτι μέσα μου θέλει να αγγίξει τη φωτιά.
Γιατί στο τέλος, το πιο άχαστο στοίχημα είναι εκείνο που παίζεις με την καρδιά.
Κι εγώ μόλις έριξα όλα μου τα χαρτιά στο τραπέζι και μην γελιέσαι, ξέρω καλά πως είσαι ο δράκος.
