Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός
Μονίμως κάτι είχα και δεν ήμουνα καλά.
Την μια πονοκέφαλοι αφόρητοι, την άλλη με πονούσε ο αυχένας και το στομάχι που το πας; Γαρδούμπα Λιβαδειάς απ’ το Κυριάκι.
Ζαλάδα όλη μέρα κι όλη νύχτα, εδώ να πέσω εκεί να πέσω; Και τελικά συνέχιζα μαζί με τους πόνους μου.
Χέρια πλάτη λες και φτυάριζα ακόμη και στον ύπνο μου, καραβάνια φορτηγών να φόρτωνα καλύτερα θα ήμουνα.
Ο δε πόνος στο στήθος καταμεσής στο κέντρο και λίγο πιο πάνω, λίγο πιο κάτω και έπαιρνε την παραλιακή και τελειωμό δεν είχε.
Μεσα σε δυο λεπτά με πέθανα από τα συμπτώματα, ασε που πρέπει να είχα τα πάντα εκείνη την στιγμή με το ζόρι.
Ειδικά εκείνη η ερώτηση ”είσαι καλά”;
Που και καλά να ήμουν, αρρώσταινα πριν τελειώσει η ερώτηση.
Ντε καλή μου βαλτή είσαι;
Δεν βλέπεις ότι στέκομαι όρθιος με το ζορι;
Σκοτεινιά και μαυρίλα, πότε θα ερχόταν η ώρα να πέσω ξερός στο κρεβάτι και να μην σαλεύω καθόλου.
Τι είπες;
Χάπια;
Πες μου τί πίνεις να σου πω παρενέργειες, ή πες μου καλύτερα τον γιατρό που σε είδε να σου πω τί χάπια σου έγραψε.
Ατελείωτο μαρτύριο η ψυχή του ανθρώπου γιατί το σώμα νιώθει και υποφέρει η ψυχή μέχρι να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση της έκρηξης.
Όσα πέρασες δύσκολα και άφησες πίσω σου εκείνα έμειναν σαράκι στην ψυχή σου να επιδεινώνουν τις αμφιβολίες και τους φόβους σου.
Εσύ μόνο μπορεις να κοντρολάρεις το εγώ σου, και οι γύρω σου να αμφιβάλλουν στο αν είσαι καλά ή όχι.
Κανείς δεν ξέρει πόσο ταλαιπωρήθηκες, ούτε εσύ ο ίδιος.
Μα αν βάλεις κάτω τα συναισθήματά σου και τους μιλήσεις ίσως τότε θα καταλάβεις ότι η ρίζα έρχεται από πολύ βαθιά, εκεί που έχει καταλαγιάσει ο πόνος υπάρχει η σπίθα εκείνων που σε τρελαίνουν και τον διακόπτη τον έχεις στο χέρι σου.
Πάτησε το on και αντιμετώπισε ότι σε βαραίνει και σε ταλαιπωρεί, η διέξοδος θέλει αγώνα και αξίζει.
Κάνε το για εσένα.
Το αύριο είναι που πρέπει ν’ αλλάξεις, το πίσω πέρασε…
