Γράφει ο Γιώργος Γαλάνης
Είσαι εκεί! Εδώ είσαι! Δεν φεύγεις ποτέ από μέσα μου..εκεί! Να με ακολουθείς όπου κι αν βρίσκομαι, βάζοντας την υπογραφή σου στις πιο μεγάλες στεναχώριες μου. Παλεύω να σε ξεριζώσω και να σε βγάλω απ’την ψυχή μου αλλά μάταια..
Είσαι εκεί, πάντα εκεί, πάντα εδώ. Να μου γελάς ειρωνικά, να γελάς δυνατά όσο κρατάει ο πόνος, όσο βαστάει η καρδιά. Να γελάς ειρωνικά, να μπήγεις τα νύχια σου, να ανοίγεις πληγές και να δυναμώνεις μέσα απ΄τον πόνο. Να γελάς σαν την μάγισσα του παραμυθιού, σαν κατάρα αιώνια που ζεις μαζί μου. Σαν άλλη μάγισσα λοιπόν, είσαι πανούργα, αδυσώπητη και το παιχνίδι σου απ΄την αρχή είναι καλά στημένο.
Δεν σε γουστάρω, γιατί γεννήθηκες για να αγαπάς μόνο εσένα, μα σε κουβαλάω ακόμη.. Ένιωσα να εισβάλεις στην ψυχή μου απ΄τον πρώτο αναστεναγμό λύπης που έβγαλα. Μα θέλω να ξέρεις, πως όσο κι αν με εξαντλείς ψυχικά, όσο και να με καταδιώκεις, όσα ξόρκια κι αν εξαπολύσεις εναντίον μου, εγώ πάντα θα στέκομαι απέναντί σου να παλεύω. Να παλεύω για σένα, να παλεύω με σένα.
Εσύ όμως πάντα θα εμφανίζεσαι και θα υπάρχεις μέσα μου για όσο ζω. Εμείς όπως υπάρχουμε μαζί, έτσι στο τέλος θα φύγουμε μαζί και θα χαθείς, μόνο όταν χαθώ κι εγώ. Μα να ξέρεις, πως το λυχνάρι της ψυχής μου είναι πιο δυνατό απ΄τα δικά σου ξόρκια. Γι’αυτό και όσο περνάει ο καιρός, όσο ο χρόνος θα κυλάει, θα προσπαθώ και θα είμαι εγώ ο νικητής, γιατί εγώ είμαι ο κυρίαρχος του μυαλού μου!
Βλέπεις, στη ζωή μου έμαθα, πως ακόμη κι αν πέσεις πρέπει πάντα να βρεις τη δύναμη να σηκωθείς. Έμαθα, να βγαίνω νικητής και να δίνω τις μάχες μόνος μου. Μα πάνω απ’όλα έμαθα, πως για να βγεις νικητής, πρέπει πρώτα να έχεις το θάρρος να κοιτάξεις το φόβο σου κατάματα και να τον αντιμετωπίσεις.
Δικαίως λοιπόν, σου έδωσαν το όνομα ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ και να ξέρεις πως όσο ζω και αναπνέω, θα παλεύω για να μην υπάρχεις. Θα παλεύω για να μείνεις πια μόνο μια ξεχασμένη μάγισσα , σε κάποια παραμύθια.
