Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Τι νιώθω με ρώτησαν μόλις. Μάλιστα. Τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Αν και την ερώτηση αυτή την αποζητώ γιατί δείχνει πραγματικό νοιαξιμο κι όχι απλή κοινωνική συζήτηση με κομπλάρει κιόλας. Δεν είμαι μαθημένη να μιλάω για τα από μέσα μου. Πιστεύω πώς δεν αφορούν και κανένα γιατί λίγο ως πολύ όλοι είναι πολύ απασχολημένοι με τη γυάλα του μικρόκοσμού τους και σφύζουν από προβλήματα κι ανησυχίες. Γιατί να τους νοιάξει τι νιώθω εγώ. Ποια είμαι εγώ στο κάτω κάτω που έχω την προσοχή και τον πολύτιμο χρόνο τους..
Αλλά αφού όμως ρωτάς θες να μάθεις. Θα ακούσεις κλισεδακι φράση που παίζει πολύ στις μέρες μας. Είμαι κι εγώ φίλε μου κουρασμένη. Πολύ. Όχι ομως μόνο σωματικά που κι αυτό συμβαίνει και μ’ οδηγεί στο κρεβάτι μου ατελείωτες ώρες. Είμαι και, ή μάλλον κυρίως ψυχικά. Νιώθω ότι το πολυαναφερομενο σύμπαν του Κοελο μαζί μ’ όλη την φιλοσοφία της ανατολής για το κάρμα του καθενός μας, με δοκιμάζει συνεχώς με μια μανία αξία παρατήρησης. Τεστάρει την υπομονή, την επιμονή, τη δύναμή μου. Την ικανότητα μου να αναδιπλώνομαι και να δείχνω ότι τα καταφέρνω πάντα. Υπό οποιοσδήποτε συνθήκη. Εξοντωτικό το ξέρω. Και φαντάσου το βιωμένο με τη στωικότητα που με χαρακτηρίζει όπως λένε και που αγγίζει τα όρια της απάθειας.
Είναι έτσι όμως; Μήπως τελικά είμαι ένα βήμα πριν την έκρηξη; Ένα ηφαίστειο που νιώθει τα “σωθικά” του να βράζουν. Η έκρηξη όμως πρέπει για την ώρα να αποφευχθεί πάση θυσία. Άλλες προτεραιότητες. Ζωή σ αναμονή. Για χρέωση ούτε λόγος…
Κι αν κάνω την έκρηξη; Κι αν τα γκρεμίσω όλα, τι θα μου χρειαστεί για να χτίσω τη ζωή από την αρχή;
Διλήμματα εδώ στη λήξη μίας περίεργα απαιτητικής χρονιάς. Μιας ακόμη δηλαδή.
Πραγματικά δεν γνωρίζω τι χρειάζομαι για την επόμενη μέρα. Την καταδική μου. Θα μου χρειαστεί ίσως να καθαρίσω λίγο το μυαλό μου από τα σκουπίδια των φόβων μου. Από μία σχεδόν ανόητη στάση ότι προηγούνται μόνιμα άλλοι κι άλλα κι όχι εγώ. Ότι μπορώ να δοκιμάσω και επιτρέπεται και ν’ αποτύχω. Γιατί δηλαδή πρέπει πάντα να φαίνομαι ικανά δυνατή; Συμβατή με την εικόνα που χτίστηκε τόσα χρόνια και την ντύθηκα σαν καλό κι υπάκουο κορίτσι για σπίτι κι οικογένεια. Για ποιον, για τι. Δεν γνωρίζω για ποιο λόγο δεν έχω ακόμα κάνει την περιβόητη έκρηξη. Έχω ακούσει τον εαυτό μου να χρησιμοποιεί διάφορες δικαιολογίες.
Αυτό που καταλαβαίνω γιατί το νιώθω είναι ότι ο καιρός της δεν αργεί. Η αντίστροφη μέτρηση μέσα μου έχει ήδη ξεκινήσει. Στο μηδέν γαία πυρι μειχθητω. Όχι ότι θα χει και κάποια σημασία τότε… Kαλά θα κάνετε να κρυφτείτε γιατί η Ζωή παίρνει αμπάριζα. Πως λέμε πήρε κρανίο; Κάτι τέτοιο… Βοήθεια Σας!
