Γράφει η Τάνια Αναγνώστου.
Υπάρχει απόλυτος έρωτας;
Ναι! Σίγουρα υπάρχει! Απλά για τον καθένα παίρνει διαφορετική υπόσταση και έχει τελείως ξεχωριστή έννοια.
Αλλιώς τον οραματίζομαι εγώ, αλλιώς τον οραματίζεσαι εσύ.
Και πού μπορεί κάποιος να τον συναντήσει;
Δεν τον συναντάς! Αυτός έρχεται και σε βρίσκει!
Έρχεται εκεί που δεν τον περιμένεις και σε πιάνει απροετοίμαστο! Μπορεί να διψάς για έρωτα, να θεωρείς τον εαυτό σου έτοιμο να το γνωρίσεις και να τον αντιμετωπίσεις, αλλά δεν έχει σκοπό να έρθει όταν εσύ είσαι προετοιμασμένος.. Θέλει να σε αιφνιδιάσει..
Πώς φαντάζεσαι εσύ τον έρωτα και πώς τον “απόλυτο” έρωτα;
Στον νου μου ο έρωτας είναι μία φλόγα, που καίει όλο μου το είναι, με αλλάζει, με κάνει να βλέπω τον κόσμο πιο όμορφο, από τη θετική του πλευρά.
Ο απόλυτος έρωτας δεν είναι μια απλή φλόγα. Είναι πυρκαγιά! Δεν του ταιριάζει τίποτα μέτριο και χιλιοφορεμένο. Δε μπαίνει σε καλούπια. Είναι ξεχωριστός! Δεν υπάρχουν αντίγραφα. Είναι μοναδικός! Δε λογαριάζει τίποτα στο πέρασμά του, ούτε θύματα, ούτε καταστροφές. Έχει το πάνω χέρι και κινεί τα νήματα. Πιόνια και ζάρια μετακινούνται υπακούοντας με τυφλή υποταγή στους κανόνες που εκείνος περήφανα θεσπίζει.
Έτσι όπως τον περιγράφεις φαντάζει εγωιστής!
Είναι εγωιστής! Και μάλιστα από τους μεγαλύτερους! Δε δέχεται να χάνει! Σε θέλει συνέχεια κοντά του, να τον κανακεύεις, να τον φροντίζεις και να τον καθησυχάζεις. Να του φέρεσαι σαν μικρό μωρό. Όποιος άνθρωπος νομίζει πως μπορεί να τον δαμάσει είναι γελασμένος. Δεν είναι για όλους αυτό το συναίσθημα. Είναι για γερά στομάχια.
Τι εννοείς όταν λες πως δεν είναι για όλους ο έρωτας;
Εννοώ πως εμείς οι άνθρωποι κάνουμε ένα τεράστιο και συνάμα φρικτό λάθος. Χρησιμοποιούμε συνεχώς με τρόπο λανθασμένο τις λέξεις. Κάθε λέξη έχει τη σημασία της και υπάρχει για να δώσει σάρκα και οστά σε μια συγκεκριμένη κατάσταση, σε ένα αντικείμενο και σε ένα συναίσθημα. Δε μπορούμε να βαπτίζουμε έρωτα την ερωτική έλξη που νιώθουμε για κάποιον.
Με άλλα λόγια, μία απλή καύλα, δε μπορώ να την ονομάσω έρωτα.
Αν το κάνω αυτό αμαυρώνω έννοιες , που όταν έρθει η στιγμή να τις συναντήσω, δε θα έχω λέξεις για να τις προσδιορίσω και να αποδώσω το πόσο ξεχωριστές είναι για μένα.
Προδίδεται ο έρωτας;
Ναι! Προδίδεται και αυτός όπως όλα τα συναισθήματα, και αυτό γιατί είναι τόσο μεγάλο συναίσθημα και εμείς οι άνθρωποι είμαστε τόσο μικροί!
Φοβόμαστε και τρομάζουμε όταν βλέπουμε πως κάποιος ασκεί επιρροή πάνω μας. Θέλουμε να είμαστε κύριοι του εαυτού μας και τον διώχνουμε. Μας έχουν μάθει να φεύγουμε απ’ό,τι ταράζει τα νερά μας , την ηρεμία μας και όχι να γκαζώνουμε και να πέφτουμε πάνω του με μετωπική.
Αν όντως υπάρχει απόλυτος έρωτας, ποιο τέλος του αξίζει;
Αν ήταν στο χέρι μου δε θα έδινα τέλος σε αυτό το υπέρτατο συναίσθημα. Και ποιος δε θα ήθελε να είναι σε μόνιμη βάση ερωτευμένος με το σύντροφό του;
Δυστυχώς, όμως, δε ζούμε σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο που βασιλεύουν μονάχα τα όμορφα συναισθήματα. Καραδοκούν η ζήλια, ο εγωισμός, η προδοσία, η φθορά, το άγχος, η αμφιβολία που τρώνε το μέσα μας και μας αλλοτριώνουν.
Αν φύγει ο έρωτας και έχει ζήσει το ζευγάρι το απόλυτο, τότε έρχεται η αγάπη. Είναι σαν την ενέργεια, που δε καταστρέφεται ούτε χάνεται, αλλά μετατρέπεται σε κάτι άλλο και παίρνει καινούργια μορφή.
Για να γίνει όμως αυτό, οι άνθρωποι πρέπει να τιμούν τα αισθήματα και τα συναισθήματά τους, να τα δέχονται και να τα προστατεύουν. Η αληθινή αγάπη θέλει στέρεες βάσεις και γερά θεμέλια.
Το άστρο της αγάπης είναι το πιο φωτεινό και το πιο λαμπερό από όλα τα υπόλοιπα αστέρια. Τυφλώνει όποιον τη βλασφημήσει και ζεσταίνει όποιον την αγκαλιάσει. Δεν υπάρχει κάτι που θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε για να την παρομοιάσουμε, όπως κάναμε με τη φλόγα και την πυρκαγιά για τον έρωτα. Η αγάπη δεν έχει ανάγκη από παιχνίδια κυριαρχίας για να επιβληθεί και ούτε θέλει να κάνει κάτι τέτοιο. Δε θέλει να επιβάλλεται, αλλά να την αναγνωρίζουμε και να την αποδεχόμαστε!
