Γράφει η Στάλω Παπουή
Αύριο θα θυμηθώ να ξεχάσω..
Θα το βάλω υπενθύμιση στο κινητό , εκεί που έχω αποθηκευμένα όλα τα «σ’αγαπώ» , όλα τα «μου λείπεις», «σε πεθύμησα » , «είσαι ο άνθρωπος μου»!
Αύριο θα τα φακελώσω και θα τα ρίξω στον κάλαθο του κινητού και θα τον αδειάσω. Και μαζί του θα αδειάσω και το μυαλό μου από καθετί που είπες και δεν είπες, καθετί που υποσχέθηκες , καθετί που έπραξες και δεν έπραξες!
Γιατί τα αμοιβαία συναισθήματα , που εσύ τα αποκάλεσες έτσι , θέλουν και αμοιβαία προσπάθεια και χρόνο και κόπο ,κάτι που εσύ δεν τους διέθεσες..
Φοβερά και φανερά εγωιστής και ατομικιστής και ταυτόχρονα κομπλεξικός , γιατί αν δεν είναι κόμπλεξ αυτό ,το να είσαι κάπου μόνο για να παίρνεις , τότε ποια η ετυμολογία του κόμπλεξ, τι άλλο θα μπορούσε να είναι δηλαδή;
Και ναι, παραδέχομαι ότι ο λάκκος που με έριξες ήταν βαθύς, γεμάτος «εξαρτήσεις», ευαλωτότητα, αδυναμίες και μια απεγνωσμένη ανάγκη να νιώσω ότι είμαι χρήσιμη , ότι ανήκω κάπου και ομολογώ ότι παγιδεύτηκα…
Έμεινα καιρό εκεί αφότου έφυγες και μ΄άφησες!
Έγλυψα σαν σκυλί τις πληγές μου, έκλαψα σαν μωρό και ούρλιαξα σας λύκος…
Μάντεψε όμως!
Θυμήθηκα!
Θυμήθηκα κάτι μαθήματα αναρρίχησης που άρχισα κάποτε για χόμπυ..
Πήρα λοιπόν το σχοινί που παρεμπίπτοντος, ήταν εκεί όλο αυτό τον καιρό και που σκεφτόμουν αν είναι αρκετό για να κρεμαστώ, το έδεσα στη μέση μου, αναρριχήθηκα και βγήκα στην επιφάνεια..
Άτσαλα μεν, με κάτι δαγκωματιές σαν να με δάγκωσαν οι σκύλοι , με κάτι γρατσουνιές σαν να με έγδερναν για σφαγή αλλά ζωντανή!
Ζωντανή, στραπατσαρισμένη και συνειδητοποιημένη…
Συνειδητοποιημένη ότι το είδος σου δεν είναι καθόλου προς εξαφάνιση, ότι είστε πολλοί τέτοιοι εκεί έξω και πρέπει να προσέχω…
