Γράφει η Έλενα Δημάκη
Μην γελιέσαι. Τίποτα δεν μένει αν το αφήσεις να χαθεί.
Ό,τι αγνοείς, ό,τι δεν του δίνεις σημασία, ό,τι δεν το φροντίζεις, κάποια στιγμή παύει να υπάρχει.
Οι άνθρωποι, οι σχέσεις, τα συναισθήματα δεν είναι δεδομένα. Δεν είναι πράγματα που τα αφήνεις στην άκρη και περιμένεις να είναι εκεί όταν αποφασίσεις να τα θυμηθείς.
Η αγάπη δεν αντέχει στην αδιαφορία.
Ούτε ο έρωτας. Ούτε η φιλία. Ούτε η παρουσία ενός ανθρώπου που κάποτε έδωσε τα πάντα για σένα.
Ξέρεις τι είναι αστείο;
Ότι οι περισσότεροι πιστεύουν πως μπορούν να επιστρέψουν όποτε θέλουν.
Πως ό,τι είχαν με κάποιον, θα είναι πάντα εκεί να τους περιμένει. Πως μπορούν να προσπερνούν, να αδιαφορούν, να ξεχνούν και, όταν το θελήσουν, να βρουν το συναίσθημα ακριβώς εκεί που το άφησαν.
Αλλά δεν δουλεύει έτσι.
Γιατί το συναίσθημα που το αφήνεις να μαραθεί, σβήνει. Ο άνθρωπος που τον παραμελείς, φεύγει. Και η στιγμή που νόμιζες πως θα κρατήσει για πάντα, γίνεται ανάμνηση που δεν σου ανήκει πια.
Ό,τι αγνοείς, σε ξεχνά.
Και το χειρότερο δεν είναι όταν φύγει. Το χειρότερο είναι όταν δεν θα μπορείς να το φέρεις πίσω, όσο κι αν το θελήσεις.
Όταν συνειδητοποιήσεις πως κάποτε είχες κάτι σπάνιο, αλλά το άφησες να γίνει «τίποτα».
Γι’ αυτό, αν θες κάποιον στη ζωή σου, δείξ’ του το.
Αν αγαπάς, μην το κρατάς για αργότερα.
Αν σε νοιάζει, μην εξαφανίζεσαι.
Γιατί οι άνθρωποι που αξίζουν, δεν περιμένουν για πάντα.
Και όταν ξυπνήσεις και τους ψάξεις, θα έχουν ήδη μάθει να ζουν χωρίς εσένα.
