Γράφει η Αστέρω
Ζούμε σε μια εποχή που λατρεύει την ένταση. Τα μεγάλα λόγια, οι εκρήξεις πάθους, οι σκηνές συμφιλίωσης μετά από καταιγίδες. Μοιάζει σχεδόν ρομαντικό να ανεβοκατεβαίνουν τα συναισθήματα σαν κύματα. Η ηρεμία, αντίθετα, δεν εντυπωσιάζει. Δε γίνεται ιστορία για να τη διηγείσαι. Δεν προκαλεί χειροκρότημα. Κι όμως, εκεί κρύβεται η πραγματική δύναμη μιας σχέσης.
Η ένταση έχει αδρεναλίνη. Σε κάνει να νιώθεις ζωντανός, διεκδικητικός, παρών. Αλλά συχνά πηγάζει από φόβο. Φόβο απώλειας, απόρριψης, μη αναγνώρισης. Πίσω από τις φωνές και τις δραματικές σιωπές κρύβεται η ανάγκη να ακουστείς. Δεν είναι κακό να συγκρούεσαι. Είναι ανθρώπινο. Όμως όταν η σύγκρουση γίνεται ο βασικός τρόπος επικοινωνίας η σχέση κουράζεται. Φθείρεται αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα.
Η ηρεμία δε σημαίνει αδιαφορία ούτε έλλειψη πάθους. Σημαίνει ασφάλεια. Σημαίνει ότι μπορώ να σου μιλήσω χωρίς να φοβάμαι ότι θα εκραγείς. Ότι μπορώ να διαφωνήσω χωρίς να απειλείται η σύνδεσή μας. Είναι η σιωπηλή βεβαιότητα πως, ακόμα κι αν θυμώσουμε, δε θα γκρεμίσουμε ό,τι χτίζουμε.
Δεν έχει θεαματικές κορυφώσεις. Έχει μικρές, σταθερές πράξεις. Να ακούς χωρίς διακοπή, μια συγγνώμη χωρίς εγωισμό, μια αγκαλιά χωρίς όρους. Είναι η επιλογή να ρυθμίσεις τον τόνο της φωνής σου, να περιμένεις πριν απαντήσεις, να αναρωτηθείς «τι πραγματικά συμβαίνει εδώ;». Αυτή η ωριμότητα δεν είναι αυθόρμητη. Μόνο καλλιεργείται.
Η αλήθεια είναι ότι πολλοί μπερδεύουν την ένταση με το βάθος. Αν δεν πονάει, αν δεν καίει, θεωρούν πως δεν είναι αρκετό. Όμως το βάθος φαίνεται στην αντοχή. Στην ικανότητα να μένεις, να επιδιορθώνεις, να εξελίσσεσαι μαζί με τον άλλον. Η σταθερότητα επιτρέπει στην οικειότητα να ανθίσει. Μέσα σε ένα ασφαλές περιβάλλον ο άνθρωπος αποκαλύπτεται χωρίς άμυνες.
Καμία σχέση δεν είναι διαρκώς γαλήνια. Θα υπάρξουν εντάσεις, λάθη, στιγμές που θα ειπωθούν περισσότερα απ’ όσα αντέχονται. Η διαφορά βρίσκεται στο πώς επιστρέφεις. Αν επιστρέφεις με διάθεση κατανόησης αντί για απόδειξη δικαίου. Αν προτεραιότητα είναι η σύνδεση και όχι η νίκη.
Η ηρεμία δεν είναι βαρετή. Είναι ώριμη. Είναι η απόφαση δύο ανθρώπων να προστατεύσουν τον δεσμό τους από τις ίδιες τους τις παρορμήσεις. Δεν υπόσχεται δράμα. Υπόσχεται διάρκεια. Και μέσα στη διάρκεια γεννιέται μια αγάπη λιγότερο θορυβώδης, αλλά βαθύτερη, πιο αληθινή και ουσιαστικά ελεύθερη.
