Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Σε μια εποχή όπου κυριαρχεί η κακία, θέλω να ζω δίπλα σε ανθρώπους που παραμένουν άνθρωποι. Είναι τόσο απλό, αλλά και τόσο δύσκολο συνάμα σήμερα να είσαι άνθρωπος. Γνωρίζω πως σπανίζουν οι προσωπικότητες αυτές. Υπάρχουν όμως και, ευτυχώς, είναι αρκετές. Αυτό μου δίνει μια μικρή ελπίδα ότι ο κόσμος μας ίσως γίνει λιγάκι καλύτερος στο μέλλον.
Αυτούς τους ανθρώπους επιλέγω.
Εκείνους που θα δώσουν προτεραιότητα σε έναν πεζό ή έναν οδηγό, ή, αν τους συμβεί το αντίθετο, να κάνουν νεύμα «ευχαριστώ», συνοδεύοντάς το με ένα εγκάρδιο χαμόγελο!
Εκείνους που θα παραχωρήσουν τη σειρά τους στο σούπερ μάρκετ σε κάποιον που έχει ελάχιστα πράγματα.
Εκείνους που θα βοηθήσουν κάποιον να παρκάρει, βλέποντάς τον ότι προσπαθεί ανεπιτυχώς.
Εκείνους που δεν μειώνουν τους άλλους για να νιώσουν ανώτεροι, αλλά επαινούν το καλό που βλέπουν στους συνανθρώπους τους.
Εκείνους που δεν αναζωογονούνται ψάχνοντας αφορμή για καυγά.
Εκείνους που επιλέγουν την ηρεμία ως τρόπο ζωής.
Αυτούς τους ανθρώπους θέλω να μείνουν κοντά μου. Ανθρώπους που η καλοσύνη τους αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, δίνοντάς μου την ώθηση να γίνω κι εγώ καλύτερη!
