Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Δεν είναι απειλή. Δεν είναι τελεσίγραφο. Είναι η αλήθεια, ξερή και αδιαπραγμάτευτη. Γιατί ο χρόνος δεν περιμένει. Ούτε εγώ.
Μην μπερδεύεσαι. Δεν θα μείνω εδώ να σε περιμένω μέχρι να αποφασίσεις αν με θες ή όχι. Δεν θα σπαταλήσω τη ζωή μου προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσω τις παύσεις σου, να διαβάσω πίσω από τις λέξεις σου, να μαντέψω αν κάπου μέσα σου κρύβεται το «έλα».
Αν με ήθελες, θα ήξερες πού να με βρεις. Θα είχες κάνει το βήμα. Δεν θα μετράγαμε χαμένες στιγμές, ανούσιες σιωπές και άστοχες δικαιολογίες.
Αλλά εσύ παίζεις. Με τον χρόνο, με εμένα, με τον ίδιο σου τον εαυτό. Νομίζεις ότι θα είμαι πάντα εδώ, έτοιμος να περιμένω. Ότι έχεις την πολυτέλεια να διστάζεις, να απομακρύνεσαι και να επιστρέφεις όποτε σε βολεύει.
Μα άκου κάτι καλά: η αναμονή σκοτώνει τον έρωτα. Τον πνίγει σιγά-σιγά, μέχρι να γίνει κάτι χλιαρό, κάτι που δεν καίει πια. Και εγώ δεν είμαι για τα χλιαρά.
Όσο αργείς, τόσο με χάνεις. Σαν νερό που κυλάει ανάμεσα από τα δάχτυλά σου. Σαν εισιτήριο που λήγει πριν το χρησιμοποιήσεις. Σαν ευκαιρία που την κοίταξες για πολύ ώρα, μέχρι που χάθηκε.
Δεν θα γυρίσω να δω αν με ακολουθείς. Δεν θα σου δώσω άλλο χρόνο να σκεφτείς. Ή είσαι εδώ ή δεν είσαι. Και αν δεν είσαι, εγώ συνεχίζω.
Γιατί, ξέρεις τι; Οι άνθρωποι που θέλουν, δεν αργούν. Και αυτοί που αργούν, τελικά, μένουν μόνοι τους να αναρωτιούνται τι πήγε λάθος.
