Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Τι είναι αυτά που λες αγάπη μου; Θαρρώ πως τα έχεις χάσει!
Τι να είμαστε λέει, φίλοι; Ή εραστές ή τίποτα λέω εγώ και δεν το διαπραγματεύομαι!
Αλλά για πες μου εσύ, γιατί έχει ενδιαφέρον κι εγώ έχω απορίες, τι φιλικό είδες, όταν ξεσκίζαμε τις σάρκες μας από τον πόθο;
Τι ακριβώς ήτανε φιλικό, όταν εσύ έτρεμες από τον οργασμό μέσα στα χέρια μου κι εγώ πέθαινα στα χέρια τα δικά σου, που τα είχα δώσει όλα;
Τι ήτανε φιλικό στα βράδια τα δικά μας, που αρχίζανε με το σούρουπο και τελείωναν τα ξημερώματα;
Πόσο φιλικές ήταν οι μελανιές στα πόδια σου κι οι γρατζουνιές στην πλάτη μου, κάθε φορά που ενωνόμασταν;
Ήτανε φιλικός ο ιδρώτας που έσταζε από τα κορμιά μας κι έκανε τα σεντόνια μας να μοιάζουν άγριες θάλασσες του πάθους;
Όταν από την ηδονή κόβονταν οι ανάσες μας κι όταν χωρίς σταματημό, αχόρταγα και λαίμαργα, ο ένας έτρωγε τον άλλον, τι ήταν φιλικό σε όλο αυτό κι εγώ ο χαζός δεν το κατάλαβα;
Σοβαρά τώρα, τι είναι αυτά που λες μωρό μου;
Ή ο ένας βαθιά μέσα στον άλλον ή μην πλησιάζεις καν κοντά μου.
Ή που θα καιγόμαστε μαζί ή αλλιώς, δεν θέλω να υπάρχεις στην ζωή μου.
Ή θα ανασαίνεις μέσα στο στόμα μου κι εγώ μέσα στο δικό σου ή ο κάθε ένας ας κρατήσει τις ανάσες του για πάρτη του.
Ή θα μου την ψιθυρίζεις την καλημέρα σου στο αυτί και θα μου την αναστενάζεις ή δεν θέλω καμία καλημέρα σου.
Ή θα λες το όνομα μου και θα λιγώνεσαι ή μην με αναφέρεις ποτέ και πουθενά.
Ή που θα με κοιτάς και θα λιώνεις από τον πόθο ή δεν θέλω άλλου είδους επαφή κι ανούσια βλέμματα.
Ή θα ξενυχτάμε ως το ξημέρωμα τρέμοντας πάνω σε ένα κρεβάτι ή αλλιώς, άντε στο σπίτι σου κι άσε με ήσυχο, να πάω κι εγώ στο δικό μου.
Ακούς εκεί να είμαστε φίλοι…
Εγώ κι εσύ αγάπη μου, φίλοι δεν ήμασταν, δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε ποτέ μας, ή εραστές ή τίποτα!
