Γράφει η Αστέρω
Η αθωότητα της παιδικής ηλικίας είναι ίσως το πιο πολύτιμο δώρο που μας χαρίζει η ζωή. Είναι εκείνη η αγνή ματιά που κοιτά τον κόσμο χωρίς φόβο, χωρίς καχυποψία, χωρίς μάσκες. Όταν ήμασταν παιδιά πιστεύαμε πως όλα είναι δυνατά. Δεν υπήρχαν όρια στη φαντασία, ούτε τείχη γύρω από την καρδιά μας. Μιλούσαμε με ειλικρίνεια, αγαπούσαμε χωρίς όρους, χαιρόμασταν με τα μικρά. Κι όμως, μεγαλώνοντας αυτό το κομμάτι μας συχνά θολώνει, χάνεται μέσα στη βιασύνη και το βάρος της καθημερινότητας.
Η κοινωνία, οι εμπειρίες, οι απογοητεύσεις μάς σπρώχνουν να «φορέσουμε πανοπλία». Μαζί με αυτήν, όμως, χάνουμε κι ένα κομμάτι της ψυχής μας. Χάνουμε την απλότητα, την αθωότητα που μάς έκανε να χαμογελάμε εύκολα, να εμπιστευόμαστε, να ελπίζουμε. Δε σημαίνει πως πρέπει να μείνουμε παιδιά για πάντα. Σημαίνει πως δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ το παιδί που ήμασταν.
Γιατί μέσα σε εκείνο το παιδί κρύβεται η αλήθεια μας. Όταν αφήνουμε την αθωότητά μας να ξεθωριάσει, ξεχνάμε τι είναι αληθινά σημαντικό. Αντικαθιστούμε τη χαρά με την κούραση, το γέλιο με τον κυνισμό, τα όνειρα με λογαριασμούς. Και ξαφνικά η ζωή μικραίνει. Στενεύει.
Το να κρατήσεις την αθωότητά σου δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη. Θέλει θάρρος να παραμένεις ανοιχτός στον κόσμο όταν αυτός πολλές φορές σε πληγώνει. Θέλει δύναμη να χαμογελάς όταν όλα γύρω μοιάζουν βαριά. Θέλει πίστη να συνεχίζεις να ελπίζεις, ακόμη κι όταν έχεις μάθει ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα δίκαια.
Κι αν νιώθεις πως την έχασες; Αν το παιδί μέσα σου σιώπησε; Τότε κάνε ό,τι μπορείς για να το φέρεις πίσω. Θυμήσου τι σε έκανε να γελάς μικρός. Παίξε, χόρεψε, ζωγράφισε, αγκάλιασε χωρίς λόγο. Δώσε στον εαυτό σου την άδεια να νιώθει χωρίς φόβο μην εκτεθεί. Αναζήτησε την απλότητα σε μικρές στιγμές: σε ένα ηλιοβασίλεμα, σε μια βόλτα στη φύση, σε μια αληθινή κουβέντα με έναν άνθρωπο που εμπιστεύεσαι.
Η αθωότητα δε σημαίνει αφέλεια. Σημαίνει να βλέπεις τη ζωή με μάτια καθαρά, να μην αφήνεις την πίκρα να σε κάνει σκληρό. Σημαίνει να διατηρείς την ικανότητα να συγκινείσαι, να ενθουσιάζεσαι, να ελπίζεις. Και αυτή η ικανότητα είναι που μάς κρατά ζωντανούς, που μάς συνδέει με τον εαυτό μας και με τους άλλους.
Μην αφήσεις λοιπόν τον κόσμο να σου την πάρει. Κι αν τη χάσεις, πάλεψε να την ξαναβρείς. Γιατί η αθωότητα είναι το πιο αληθινό κομμάτι του εαυτού σου. Και χωρίς αυτήν, καμία ζωή δεν είναι ολοκληρωμένη.
