Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος
Έχει χαθεί ο ρομαντισμός στις μέρες μας.
Έχει χαθεί η φυσική επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων με αυτά τα αναθεματισμένα κινητά και tablet πλέον μας είναι απαραίτητα όμως τα χρησιμοποιούμε με λάθος τρόπο και για λάθος λόγους.
Μάθαμε να κινούμαστε με γρήγορους ρυθμούς χάνοντας την ουσία τον πραγμάτων, των όσων συμβαίνουν γύρο μας αγνοώντας σημαντικά σημάδια.
Πάψαμε να απολαμβάνουμε την φύση με τα πανέμορφα χρώματα τις κάθε εποχής συνοδευόμενες από τις υπέροχες μυρωδιές τις. Πάψαμε να κοιτάμε ο ένας τα μάτια του άλλου από ντροπή και μόνο και Φοβόμαστε την ειλικρίνεια γιατί πληγώνει και φτιάχνουμε ψεύτικες ιστορίες.
Νοιώθοντας έτσι πως ίσως είναι καλύτερα για τους φίλους, τους συγγενείς γνωστούς και αγνώστους, ή ακόμα και για εμάς τους ίδιους.
Ακούμε το τη θα πει ο κόσμος και όχι το τη νοιώθουμε εμείς πραγματικά ή το τι θέλουμε, και έτσι η ζωή μας μπαίνει σε ένα καλούπι το οποίο λίγο πολύ μας βολεύει όλους, όμως είναι πέρα ως πέρα ψεύτικο.
Δεν κοιτάμε πλέον ο ένας τα μάτια του άλλου ξεστομίζοντας ένα συγνώμη έκανα λάθος, η ένα σε αγαπώ και θα είμαι για πάντα εδώ ειλικρινές, και να το εννοούμε.
Αγαπάμε γρήγορα, δίνουμε υποσχέσεις χωρίς να τις κρατάμε και με τον ίδιο τρόπο τα ξεχνάμε όλα, τα παίρνουμε όλα πίσω γιατί έτσι μας βολεύει.
Δεν βοηθάμε πλέον ο ένας τον άλλον αντιθέτως ξέρουμε καλά να κατηγορούμε και να κατακρίνουμε τον διπλανό μας, και βγάζουμε συμπεράσματα για έναν τρίτο μόνο και μόνο από αυτά που ακούσαμε για αυτόν χωρίς να τον γνωρίζουμε καν. Εκμεταλλευόμαστε ο ένας τον άλλον και συνηθίσαμε έτσι, πιστεύοντας ότι αυτό είναι το σωστό.
Ξεκινάμε να χτίσουμε κάτι συναισθηματικό η ακόμα και υλικό και με την πρώτη δυσκολία το δίνουμε μια να πάει στους πέντε ανέμους και δεν παλεύουμε να το διορθώσουμε η να το κρατήσουμε κοντά μας.
Κάνουμε όνειρα και στην πρώτη αναποδιά τα παρατάμε τρέχοντας όσο πιο μακριά μπορούμε.
Άκου όμως και αυτό.
Ναι υπάρχει ένα μέρος όπου οι άνθρωποι ζουν ευτυχισμένοι και δεν είναι παραμύθι, υπάρχει ένα μέρος όπου η διαχρονική του αξία, η ειλικρίνεια και ο ρομαντισμός φαίνονται με το που θα πατήσεις για πρώτη φορά το πόδι σου εκεί, με το που θα αντικρίσεις έναν από αυτούς και θα σου πει καλημέρα όμως μην τρομάξεις,
Εκεί όπου όλοι οι κάτοικοι του ζουν αγαπημένοι και μονιασμένοι, βοηθάνε ο ένας τον άλλον και κάθε τι που χαλάει το διορθώνουν γιατί, γιατί η ουσία τις ζωής τους είναι πολύτιμη όπως και ο χρόνος τους σε αυτόν τον κόσμο και το γνωρίζουν καλά.
Παλεύουν ο ένας δίπλα στον άλλον και κρατάνε ζωντανά τα συναίσθημα τους και δεν ντρέπονται για τα λάθη τους γιατί μέσω αυτών γίνονται καλύτεροι. Μισούν το ψέμα και την υποκρισία σε αντίθεση με εμάς που τα ασπαζόμαστε.
Αγαπάνε και δεν ντρέπονται να το δείξουν.
Έχουν μάθει καλά πως όλα αρχίζουν και τελειώνουν με αγάπη, αγάπη για τον εαυτό τους, αγάπη προς τον συνάνθρωπο τους προς την φύση και σε ότι άλλο απλόχερα τους χαρίστηκε και δεν το κλωτσάνε.
Ονειρεύονται και παλεύουν να ζωντανέψουν τα όνειρα τους γιατί τους προσφέρουν ψυχική γαλήνη και μακροζωία.
Γιατί τελικά γνωρίζουν καλά πως όλα αρχίζουν και τελειώνουν με αγάπη, κάτι που για εμάς είναι απλά μια λέξη χωρίς νόημα, ενώ για αυτούς σημαίνει τα πάντα.
Το μόνο που έχεις να κάνεις για να το ζήσεις θα πρέπει πολύ απλά να κοιτάξεις με τα μάτια τις ψυχής σου.
