Γράφει η Άννα Παπαϊωάννου
Το πιο ερωτεύσιμο σημείο σου;
Δεν είναι το σώμα σου, ούτε τα μάτια σου.
Είναι το χαμόγελό σου.
Αυτό το άτιμο χαμόγελο που εμφανίζεται στα ξαφνικά και διαλύει ό,τι σκοτεινό έχω μέσα μου.
Γιατί δεν είναι απλώς μια κίνηση.
Είναι η αλήθεια σου.
Όταν χαμογελάς, δεν κρύβεσαι.
Δεν παίζεις ρόλους, δεν υπεραναλύεις.
Είσαι εσύ.
Ανεπιτήδευτη. Ζωντανή. Αληθινή.
Κι εγώ εκεί, κάθε φορά, σε ερωτεύομαι λίγο περισσότερο.
Δεν με νοιάζει τι φοράς, πώς έφτιαξες τα μαλλιά σου ή τι θα πεις.
Αν γελάσεις με την ψυχή σου, με τελείωσες.
Γιατί εκείνη τη στιγμή, μου δείχνεις ποια είσαι χωρίς να χρειαστεί να το εξηγήσεις.
Μπορεί να μη μιλήσεις καθόλου,
μα το χαμόγελό σου να μου πει όσα φοβήθηκες να ξεστομίσεις.
Πώς πονάς, πώς ελπίζεις, πώς παλεύεις ακόμα να μείνεις ολόφωτη σ’ έναν κόσμο που συνεχώς σου ζητά να μικραίνεις.
Κι αυτό ερωτεύομαι.
Όχι το τέλειο.
Το δικό σου χαμόγελο — εκείνο που φεύγει λίγο λοξά, λίγο τρυφερά, λίγο κουρασμένα.
Και λέει: «Είμαι ακόμα εδώ».
Εσύ να χαμογελάς.
Κι εγώ θα σε διαβάζω.
Χωρίς ερωτήσεις. Χωρίς εξηγήσεις.
Γιατί το χαμόγελό σου, είναι ήδη η απάντηση.
