Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Δεν υπάρχει πιο υποκριτικό πράγμα από το να σου λένε: «θέλω να σε βλέπω να χαμογελάς», όταν με τις πράξεις τους έχουν κάνει τα πάντα για το αντίθετο. Είναι διαστροφή; Είναι τύψεις; Είναι υποκρισία; Λέγεται απλά για να ειπωθεί; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα. Βλέπετε, η ψυχή του ανθρώπου είναι άβυσσος. Ποτέ δεν ξέρεις τα βαθύτερα κίνητρα κάποιου και ως γνωστόν το θέατρο στις μέρες μας «δίνει και παίρνει».
Ξέρετε, άδειασμα δεν είναι μόνο η προδοσία, όπως πολλοί φαντάζονται. Είναι το να έχεις επενδύσει σε έναν άνθρωπο συναισθηματικά, είτε λέγεται σχέση είτε φιλία, και την κρίσιμη στιγμή να φανεί κατώτερος των προσδοκιών σου. Να φανεί αναξιόπιστος ακόμη και στα ίδια του τα λεγόμενα και να τα κρυφτεί πίσω από ένα τεράστιο «δεν μπορώ».
Αυτή η υπαναχώρηση, κατ΄ εμέ, είναι χειρότερη και από απιστία γιατί δείχνει όχι μόνο ότι εμπιστεύτηκες λάθος άνθρωπο αλλά ότι φταις και εσύ που δεν το κατάλαβες νωρίτερα. Σημάδια του ποιος είναι ο άλλος υπάρχουν, έστω και αχνά. Εμείς αρνούμαστε να τα δούμε επειδή λειτουργούμε καλοπροαίρετα (τις περισσότερες φορές) και δεν θέλουμε να έχουμε δεύτερες σκέψεις.
Ο αντίλογος στην παραπάνω άποψη είναι ότι: «οι άνθρωποι αλλάζουν». Λάθος! Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Απλά κρύβουν την «ανεπάρκειά» τους, για τους δικούς τους λόγους, ίσως γιατί θεωρούν ότι όλα θα πηγαίνουν πάντα καλά.
Τι γίνεται όμως όταν τα πράγματα δυσκολεύουν και πρέπει να πάρεις σοβαρές αποφάσεις, να στηρίξεις, να δείξεις δύναμη; Τότε πέφτουν οι μάσκες και αρχίζουν τα «δεν μπορώ». Αρχίζει το μάσημα των λόγων και οι υπαναχωρήσεις. Αυτό που μετρά για τέτοιους ανθρώπους είναι πώς θα σώσουν το τομάρι τους και τίποτα παραπάνω.
Τότε είναι που αρχίζουν οι δακρύβρεχτες δικαιολογίες και οι δήθεν εξηγήσεις που πιστοποιούν «το ποιόν» αυτού που έχεις απέναντί σου. Εκεί είναι που χάνεις την γη κάτω από τα πόδια σου και συνειδητοποιείς ποιοι άνθρωποι αξίζουν να είναι στη ζωή σου και ποιοι όχι. Για αυτό και δεν κρατάνε όλες οι ερωτικές σχέσεις και όλες οι φιλίες.
Αρχίζουν τότε οι συμβουλές του στυλ: « δεν θέλω να σε βλέπω θλιμμένο, θέλω να χαμογελάς , ρίξτο όλο πάνω μου» και άλλα συναφή.
«Ρε άντε μου στο διάολο, που θα μου πεις και τι θα κάνω. Το χαμόγελό μου θα το ξαναβρώ, το μόνο εύκολο. Θα το ξαναβρώ, γιατί είμαι καθαρός άνθρωπος και γιατί έχω μάθει στη ζωή μου να έχω συνέπεια στα λόγια και στις πράξεις μου. Κοίτα εσύ να φτιάξεις το “μέσα” σου» . Αυτό τους απαντάς και καθαρίζεις!
Αν είσαι εντάξει σαν άνθρωπος δεν συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο από αυτό που αξίζεις.
Νόμος!
