Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Σου το είπα πολλές φορές. Το ξέρεις. Το άκουσες σε στιγμές όμορφες, σε βράδια που όλα έμοιαζαν σωστά, σε αγκαλιές που έμοιαζαν να χωράνε τον κόσμο. Το είπα με φωνή σταθερή, με μάτια που σε κοίταζαν χωρίς να ψάχνουν διέξοδο. Αλλά αν έμενα μόνο στις λέξεις, θα ήμουν απλώς ένας ακόμα άντρας που ξέρει να μιλά.
Το «σ’ αγαπώ» είναι εύκολο όταν δεν κοστίζει. Όταν δεν χρειάζεται να αφήσεις τον εγωισμό σου στην άκρη. Όταν δεν χρειάζεται να ζητήσεις συγγνώμη. Όταν δεν χρειάζεται να μείνεις ενώ όλα μέσα σου θέλουν να φύγουν.
Αγάπη δεν είναι να σε διεκδικώ όταν φοβάμαι μην σε χάσω. Είναι να σε διαλέγω όταν σε έχω. Δεν είναι να σου λέω πόσο σε θέλω. Είναι να σε προστατεύω από τη δική μου ανωριμότητα. Να μην ξεσπάω πάνω σου. Να μην σε τιμωρώ με σιωπές. Να μη σε αφήνω να αμφιβάλλεις για τη θέση σου δίπλα μου.
Αν σε αγαπώ, το δείχνω στον τρόπο που σε ακούω όταν μιλάς και δεν με συμφέρει. Στο πώς στέκομαι όταν έχεις τις δύσκολες μέρες σου. Στο ότι δεν εξαφανίζομαι όταν τα πράγματα βαραίνουν. Στο ότι δεν σε κάνω να παρακαλάς για τα αυτονόητα.
Δεν θέλω να με πιστεύεις επειδή στο είπα. Θέλω να το ξέρεις επειδή το νιώθεις. Να το βλέπεις στη συνέπειά μου. Στο ότι κρατάω τον λόγο μου. Στο ότι δεν παίζω παιχνίδια ισχύος. Στο ότι δεν σε βάζω να ανταγωνίζεσαι με τον φόβο μου.
Το «σ’ αγαπώ» δεν είναι ήχος. Είναι ευθύνη. Είναι απόφαση που επαναλαμβάνεται, ακόμα κι όταν δεν έχει ένταση, ακόμα κι όταν δεν έχει πάθος. Είναι να μένω. Να προσπαθώ. Να εξελίσσομαι γιατί σε έχω δίπλα μου, όχι γιατί φοβάμαι να σε χάσω.
Αν μια μέρα σταματήσω να στο λέω, αλλά συνεχίσω να στο δείχνω, θα ξέρεις. Κι αν στο λέω αλλά δεν το αποδεικνύω, να μη με πιστέψεις.
Γιατί η αγάπη δεν μετριέται σε συλλαβές. Μετριέται σε πράξεις που δεν σε αφήνουν ποτέ να αναρωτηθείς αν είσαι μόνη.
