Γράφει ο Ανδρέας Φιλίδης
Υπάρχουν πληγές που δεν τις κλείνει ούτε η πιο ειλικρινής συγγνώμη.
Το να λες «συγγνώμη» δεν αλλάζει το ότι με γονάτισες.
Δεν αναιρεί τις στιγμές που με άφησες να σέρνομαι στη σιωπή σου.
Δεν ξεγράφει τις λέξεις που πέταξες πάνω μου σαν πέτρες και τις κρατάω ακόμη μέσα μου.
Δεν είναι πως δεν συγχωρώ.
Είναι πως υπάρχουν πράγματα που δεν ξεγίνονται.
Όσο κι αν θες, όσο κι αν μετανιώσεις, όσα κι αν καταλάβεις εκ των υστέρων, μερικά σημάδια απλώς μένουν.
Όχι από εγωισμό.
Από βάθος.
Γιατί δεν είναι εύκολο να ξανασταθείς στα πόδια σου όταν σε έχουν ρίξει άνθρωποι που πίστεψες, που άφησες να δουν τη γύμνια της ψυχής σου.
Και το να σου ζητήσουν συγγνώμη, ίσως να είναι τίμιο.
Αλλά δεν είναι σωτήριο.
Γιατί ήμουν μόνος μου όταν έπεσα.
Μόνος μου όταν πάλεψα με ό,τι έμεινε από μένα.
Κι αυτό δεν το ξεχνάς εύκολα.
Μην με παρεξηγείς. Δεν κρατάω κακία.
Απλώς έμαθα. Έμαθα ότι η αγάπη δεν φτάνει, όταν λείπει ο σεβασμός.
Έμαθα ότι η καλοσύνη δεν είναι αδυναμία – και πως η συγγνώμη δεν είναι σφουγγάρι να σβήσει τον πόνο.
Το να λες «συγγνώμη» δεν με σηκώνει.
Γιατί αν με είχες δει όταν ήμουν κάτω, ίσως δεν θα με έριχνες.
Κι αν με άκουγες όταν φώναζα χωρίς ήχο, ίσως να μην χρειαζόταν να γράψω ποτέ αυτό το κείμενο.
Αλλά το έγραψα.
Για να θυμάμαι πως δεν θα αφήσω ποτέ ξανά κανέναν να με φτάσει εκεί.
