Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Με ρώτησαν.. τι σε κάνει να παίρνεις τον δύσκολο δρόμο κι απάντησα, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι βλέπω δυο δρόμους;
Με την ευκολία κανείς δεν έγινε δυνατός.
Δεν φοβάμαι το πέρασμα του χρόνου.
Οι ρυτίδες δεν με προσβάλλουν, το χαλαρό δέρμα δεν με ντροπιάζει, και τα άσπρα μαλλιά δεν μου μιλάνε για θάνατο, αλλά για ιστορία.
Μια Ιστορία που παίζεται με ανοιχτά χαρτιά.
Μια Ιστορία που παιδεύτηκε για να γραφτεί.
Σ’ έναν κόσμο που απλά αρνείται να δει καθαρά.
Κι αν ο κόσμος αυτός μ’ αρνήθηκε,
δεν θα αποποιηθώ κανένα κομμάτι της εμπιστοσύνης μου για την ζωή.
Η ζωή συνεχίζετε και δεν σταματάει για να μετρήσει τραύματα.
Έχω αλλάξει.
Τίποτα δεν θυμίζει αυτήν που ήμουνα.
Δεν με νοιάζει πλέον ότι και να σκεφτεί κάποιος για μένα.
Δεν επιδιώκω να με καταλάβουν, αλλά να με αφήνουν πάντα στην ησυχία μου.
Κι αν σου είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβεις, ρώτα τον εαυτό σου τι είναι πιο σημαντικό για σένα, η γνώμη μου ή η γνώμη σου;
Γράφει ο άλλος τα συναισθήματά του στο προσωπικό του προφίλ και έρχεται από κάτω η σαύρα και του λέει ότι δεν είναι σωστό να ξεγυμνώνεται
Ρε διαολόστειλε όποιον καριόλη σου λέει τι να κάνεις και πως να το κάνεις.
Μάθαμε τώρα να κάνουμε κουμάντο στις ζωές των άλλων και αφήσαμε τις δικές μας βορρά των ανέμων.
Και ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις τι θα κάνω;
Κοιτάξτε ρε τις δικές σας ζωές και αφήστε τον κοσμάκη να εκφραστεί όπως γουστάρει.
Και συ που μπήκες στον κόπο να της απαντήσεις με ευγένεια κι όχι να την διαολοστείλεις, μην είσαι τόσο μπούλης, γιατί μια ζωή θα σε πατάνε και θα λες και ευχαριστώ.
Να κάνετε πάντα αυτό που αγαπάει η ψυχή σας και μόνο αυτό.
Να μην σκύβετε το κεφάλι για κανέναν πούστη!
